Θεοφιλέστατε, σεβαστοί πατέρες, αγαπητοί μου αδελφοί.
Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από την κοίμηση του
πνευματικού μας πατρός, και προϊσταμένου του Ιερού μας Ναού πατρός Βασιλείου
Βολουδάκη, και βρισκόμαστε όλοι εδώ, όσοι ευεργετηθήκαμε από την ιερατική
παρουσία του, για να προσευχηθούμε για την ανάπαυση της ψυχής του και να
ζητήσουμε την ευχή του.
Στα
μνημόσυνα που προηγήθηκαν στη μνήμη του πατρός Βασιλείου, ιερείς, πνευματικά
του παιδιά, μίλησαν για την προσωπικότητά του και για κάποιες εμπειρίες που
είχαν από τη πνευματική σχέση μαζί του. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο εκλεκτός
πρωθιερέας και καταξιωμένος πνευματικός, ο πατήρ Ανδρέας Ντότσικας, που
υπηρετεί στην Ιερά Μονή του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα και είναι η πρώτη συμμαρτυρία που έδωσε ο
πατήρ Βασίλειος, προκειμένου να εισέλθει στις τάξεις του Ιερού Κλήρου. Ο πατήρ
Ανδρέας λοιπόν ρώτησε κάποτε τον πατέρα Βασίλειο: «Πάτερ, τι θα κάνουμε και πού
θα πάμε αν σας πάρει ο Θεός από κοντά μας;»
Και εκείνος
απάντησε:
«Τι λες
παιδί μου; Μην το σκέφτεσαι αυτό. Εγώ, όπως και ο κάθε πνευματικός, είμαι
οδοδείκτης. Δηλαδή μια πινακίδα που δείχνει τον Χριστό και τον
Ουρανό, όχι τον εαυτό μου. Άρα και να φύγω εγώ κάποια άλλη πινακίδα
θα βρεθεί, αρκεί να δείχνει προς τον Χριστό και να οδηγεί στον Ουρανό».
Με αυτό το
εκκλησιαστικό και ταπεινό φρόνημα σκεφτόταν και ομιλούσε ο πατέρας Βασίλειος. Θεωρούσε
τον εαυτό του νυμφαγωγό και όχι νυμφίο.
Επιτρέψτε
μου όμως και ένα δεύτερο σημείο να
τονίσω σήμερα στην αγάπη σας, επειδή πολλοί θεωρούσαν τον πατέρα Βασίλειο πολύ
αυστηρό ή και φανατικό.
Ο πατήρ
Βασίλειος είχε ένα ένθεο ενθουσιασμό. Με ενθουσιασμό ενεργούσε, με ενθουσιασμό
ομιλούσε, με ενθουσιασμό σκεφτόταν.
Και αυτόν
τον ενθουσιασμό μετέδιδε και σε όλους εμάς και σε όσους τον πλησίαζαν. Είχε
ενθουσιασμό αλλά όχι φανατισμό.
Ο Άγιος
Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος Αχρίδος γράφει πολύ ωραία στο βιβλίο του
«Στοχασμοί περί καλού και κακού» για την διαφορά ενθουσιασμού και φανατισμού.
«Ο
ενθουσιασμένος» γράφει «είναι φιλάνθρωπος. Απ' τη στιγμή που στον ενθουσιασμό
ενός ανθρώπου κρύβεται το μίσος,
ενάντια σε κάποιους άλλους ανθρώπους, τούτο δεν είναι ενθουσιασμός αλλά
φανατισμός. Ο ενθουσιασμός είναι πάντοτε δύναμη, η οποία χτίζει και
δημιουργεί. Ο φανατισμός καθοδηγείται από το μίσος και καταστρέφει. Ο
ενθουσιασμός ενώνει τους ανθρώπους και τους αγκαλιάζει, ο φανατισμός
αποκλείει ανθρώπους, τους διαχωρίζει και
δημιουργεί σέκτες (κλειστές ομάδες)».
Αυτά γράφει
ο Άγιος Νικόλαος επίσκοπος Αχρίδος και θέλω να υπογραμμίσω ότι ο πατήρ
Βασίλειος είχε πάντοτε στη ζωή του αυτόν τον ιερό ενθουσιασμό τον οποίο εμείς
βλέπαμε και θαυμάζαμε και θα θέλαμε και να τον μιμηθούμε.
Ευχηθείτε, Θεοφιλέστατε και σεβαστοί πατέρες, αυτόν τον ενθουσιασμό που μετέδιδε ο πατήρ Βασίλειος να κρατήσουμε στη ζωή μας και να μας φυλάει όλους ο Θεός να μην κυρτώσει αυτός ο ενθουσιασμός, να μην χαθεί, να μην μαραζώσει ποτέ, αλλά και ποτέ να μην γίνει φανατισμός.
 |
 |
 |
 |
Στην Θ.Λειτουργία και στο μνημόσυνο ιερούργησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χριστουπόλεως κ.Βαρνάβας και πολλοί κληρικοί.