ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΥΚΑΚΙΩΝ
Ιστορία μέσα από την Εκκλησιαστική Τέχνη
| ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ |
2. Ιούνιος 2026
Είναι γεγονός, ότι μέσα στον λειτουργικό χρόνο της
Εκκλησίας μας η αλληλοδιαδοχή των εορτών τόσο των Δεσποτικών και Θεομητορικών
όσο και των αγίων μας είναι δομημένη με αριστοτεχνική σοφία και θεολογική
ενδελέχεια. Ο άγιος Γρηγόριος επίσκοπος Νύσσης σε εγκώμιό του για τον
πρωτομάρτυρα Στέφανο το ίδιο παρατηρεί και σημειώνει: «Ἰδοὺ ἑορτὴν ἐξ ἑορτῆς καὶ χάριν ἀντιλαμβάνομεν
χαριτος. Χθὲς
ἡμᾶς ὁ τοῦ παντὸς Δεσπότης εἰστίασε, σήμερον ὁ μιμητής τοῦ Δεσπότου. Πῶς οὗτος ἢ πῶς ἐκεῖνος; Ἐκεῖνος τὸν ἄνθρωπον ὑπὲρ ἡμῶν ἐνδυσάμενος, οὗτος τὸν ἄνθρωπον ὑπὲρ Ἐκείνου ἀποδυσάμενος».
Έτσι
και την περίοδο που διανύουμε, την εορτή της Πεντηκοστής διαδέχθηκε η εορτή των
αγίων Πάντων. Στον κύκλο των κινητών εορτών αμφότερες, αλλά η πρώτη έχει
ιστορικά ερείσματα θεσμοθέτησης, ενώ η δεύτερη μοιάζει ως αποκύημα μεστής θεολογικής
σκέψεως. Όμως, αν ερευνήσουμε περισσότερο θα δούμε, ότι η εορτή Πάντων των
αγίων συνοδεύεται από αρχαιολογικά ευρήματα, που μας οδηγούν στα πρώτα χρόνια
της πίστεως.
Μετά
την κατάπαυση των διωγμών κατά της Εκκλησίας πλήθος τάφων μαρτύρων, είτε στις
κατακόμβες είτε σε οποιοδήποτε μέρος ετύγχανε να λάβει τον στέφανο του
μαρτυρίου κάποιος χριστιανός, έρχονταν στο φως, με κύριο και χαρακτηριστικό
γνώρισμα τα χαραγμένα επί του τάφου σύμβολα της νίκης ή ακόμα και τα εντός του
τάφου αγγεία γεμάτα με λύθρο, δηλαδή με αίμα πηγμένο μαζί με χώμα, σκόνη και
ιδρώτα, υφάσματα ματωμένα και αρκετές φορές ακόμα και τμήματα σπασμένα από το
φονικό ή μαρτυρικό όργανο που θάφτηκε μαζί με τον μάρτυρα!
Έτσι η Εκκλησία, για να τιμήσει τους ανωνύμους αυτούς και αναριθμήτους αγίους, καθιέρωσε αμέσως μετά την εορτή της ιδρύσεώς της να τιμά όλους, όσοι είτε διά της εκχύσεως του αίματος είτε δια του μαρτυρίου της συνειδήσεως συντελούν στην εδραίωση και συνέχιση του έργου της.



