Ζήσε με τον Θεό που σε δημιούργησε και όχι με τον Θεό που δημιούργησες.
Υπάρχει μια παράξενη συνήθεια που συνοδεύει τον άνθρωπο από τότε που απέκτησε αρκετή ευφυΐα για να δικαιολογεί τα λάθη του και αρκετή αλαζονεία για να τα βαφτίζει αρετές. Η συνήθεια του να μην απορρίπτει τον Θεό, αλλά να τον ανακατασκευάζει.
Δεν είναι ο άθεος το πιο ενδιαφέρον φαινόμενο της εποχής μας. Ο άθεος, τουλάχιστον, είναι ειλικρινής. Δηλώνει ότι δεν πιστεύει και αναλαμβάνει την ευθύνη της θέσης του. Πολύ πιο αξιοπερίεργος είναι εκείνος που δηλώνει πιστός, αλλά αφιερώνει τη μισή ζωή του στο να μετατρέπει τον Θεό σε προσωπικό του υπάλληλο.
Θέλει έναν Θεό που να συγχωρεί, αλλά να μη ζητά μετάνοια. Έναν Θεό που να αγαπά, αλλά να μη διορθώνει. Έναν Θεό που να ευλογεί, αλλά να μη θέτει όρια. Έναν Θεό που να τον ακολουθεί στις επιλογές του, αντί να ακολουθεί ο ίδιος τον Θεό.
Με άλλα λόγια, δεν αναζητά τον Δημιουργό. Αναζητά ένα θεϊκό είδωλο φτιαγμένο στα μέτρα του εγώ του.
Η ηθική και η αρετή δεν είναι υποχρεωτικές παρά μόνο σ’ αυτούς που υπακούν. Denis Diderot Γάλλος φιλόσοφος (1713-1784)
Ο άνθρωπος αυτός δεν λέει ποτέ ευθέως «δεν μου αρέσει ο νόμος του Θεού». Αυτό θα απαιτούσε θάρρος. Προτιμά να πει: «Ο Θεός, είμαι βέβαιος, δεν εννοούσε ακριβώς αυτό». Και κάπως έτσι αρχίζει η μεγάλη τέχνη της πνευματικής παραποίησης.
Κόβει από τη θεία διδασκαλία ό,τι τον ενοχλεί και κρατά ό,τι τον βολεύει. Σαν πελάτης σε εστιατόριο που παραγγέλνει μόνο τα συνοδευτικά και μετά ισχυρίζεται ότι έφαγε ολόκληρο το γεύμα.
Αν η αλήθεια τον ελέγχει, αναθεωρεί την αλήθεια. Αν η συνείδηση τον πιέζει, επαναπροσδιορίζει τη συνείδηση. Αν ο Θεός τον καλεί σε αλλαγή, αλλάζει την εικόνα του Θεού.
Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, ένας Θεός που συμφωνεί πάντα μαζί του.
Πόσο βολικός Θεός! Δεν διαφωνεί ποτέ, δεν απαιτεί ποτέ, δεν ελέγχει ποτέ. Επικυρώνει κάθε επιθυμία, χειροκροτεί κάθε απόφαση και ευλογεί κάθε ιδιοτροπία. Είναι ένας Θεός τόσο προβλέψιμος, ώστε στην πραγματικότητα δεν είναι Θεός. Είναι καθρέφτης.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία. Πολλοί άνθρωποι κατηγορούν την ειδωλολατρία των αρχαίων και φυσικά το πράττουν με ατράνταχτες αποδείξεις. Γελούν με όσους λάτρευαν αγάλματα από πέτρα ή ξύλο.
Ξεχνούν όμως ότι η πιο εξελιγμένη μορφή ειδωλολατρίας δεν είναι να σκαλίζεις ένα άγαλμα με σφυρί και καλέμι. Είναι να σκαλίζεις έναν θεό μέσα στο μυαλό σου.
Εκείνον που δεν θα σε ενοχλήσει ποτέ.
Εκείνον που θα υπογράφει λευκή επιταγή στις επιθυμίες σου.
Εκείνον που θα ονομάζει αρετή οτιδήποτε σε εξυπηρετεί.
Η σύγχρονη ειδωλολατρία δεν χρειάζεται ναούς. Χρειάζεται μόνο εγωισμό με θεολογικό λεξιλόγιο.
Μόνο αυτός που πιστεύει είναι υπάκουος και μόνο αυτός που είναι υπάκουος πιστεύει Dietrich Bonhoeffer Γερμανός θεολόγος (1906-1945)
Βέβαια, η πραγματικότητα έχει μια ενοχλητική ιδιότητα, δεν ενδιαφέρεται για τις προσωπικές μας εκδοχές της. Ούτε ο Θεός παύει να είναι αυτός που είναι επειδή εμείς τον επανασχεδιάσαμε. Όπως κανείς δεν αλλάζει τη βαρύτητα ψηφίζοντας εναντίον της, έτσι κανείς δεν αλλάζει τη θεία αλήθεια επειδή την βρίσκει άβολη.
Ο Θεός δεν ζητά την έγκρισή μας για να είναι Θεός.
Και η πίστη δεν είναι η τέχνη να προσαρμόζουμε τον ουρανό στις προτιμήσεις μας. Είναι η ταπεινότητα να προσαρμόζουμε τον εαυτό μας στην αλήθεια.
Αυτό ακριβώς κάνει τόσο επίκαιρο το ρητό, «Ζήσε με τον Θεό που σε δημιούργησε και όχι με τον Θεό που δημιούργησες».
Γιατί η μεγαλύτερη πνευματική παγίδα δεν είναι να χάσεις τον Θεό. Είναι να πιστέψεις ότι τον κρατάς, ενώ στην πραγματικότητα έχεις κρατήσει μόνο μια κατασκευή του εαυτού σου.
Ο Θεός που δημιουργούμε εμείς δεν μας μεταμορφώνει ποτέ. Μας κολακεύει.
Ο Θεός που μας δημιούργησε, όμως, πολλές φορές μας ελέγχει, μας ξεβολεύει, μας καλεί να αλλάξουμε. Και ακριβώς γι’ αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε κάτι ανώτερο από τον εαυτό μας.
Διότι όταν ο άνθρωπος φτιάχνει έναν Θεό στα μέτρα του, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι ένας μικρότερος Θεός. Είναι ένας μεγαλύτερος εγωισμός.
Και όταν τελικά γονατίζει μπροστά του, δεν προσκυνά τον Δημιουργό του κόσμου.
Προσκυνά την πιο καλοδουλεμένη εκδοχή του εαυτού του.
*Το άρθρο ανέβηκε με την πολύτιμη βοήθεια και καθοδήγηση του πνευματικού μου.
