Το Άγιο Πνεύμα, Αρχιμ. Συμεών Κραγιοπούλου

Η Εκκλησία, που είναι το σώμα του Χριστού, υπάρχει και ζει ως Εκκλησία, όταν λειτουργεί και ενεργεί μέσα σ’ αυτήν το Άγιο Πνεύμα. Η Εκκλησία υπήρχε ανέκαθεν στον νου του Θεού, αλλά γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας είναι η ημέρα της Πεντηκοστής. Είναι η ημέρα που ήρθε στους ανθρώπους το Άγιο Πνεύμα, το οποίο βέβαια το απέστειλε ο Υιός.

Ο Υιός ήρθε προηγουμένως, έγινε άνθρωπος, πέθανε για τους ανθρώπους και τους πρόσφερε τη λύτρωση, δηλαδή λύτρωσε τον άνθρωπο από την αμαρτία. Όμως, παρακαλώ να προσέξουμε αυτό, ότι όλα αυτά που έκανε ο Χριστός είναι έτοιμα, αλλά πρέπει να γίνουν μια πραγματικότητα στον κάθε άνθρωπο. Και αυτό το έργο το κάνει το Άγιο Πνεύμα.

Ο Χριστός ήρθε και έγινε άνθρωπος, κυοφορήθηκε μέσα στην κοιλιά της Παναγίας, αλλά όμως το Άγιο Πνεύμα είναι που συνετέλεσε, ώστε να αρχίσει να κυοφορείται ο Χριστός μέσα στην κοιλιά της Παναγίας ως άνθρωπος. «Εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου». Το Άγιο Πνεύμα είναι αυτό που έκανε αυτή την εργασία.

Ἡ Κωνσταντινούπολη διαχρονικά καί ἡ Ἅλωσή της τό 1453

Στεφάνου Καρανίκα, καθηγητοῦ Θεολόγου

Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Ὀθωμανούς Τούρκους στίς 29 Μαΐου τοῦ 1453 ἀποτελεῖ γιά ἐμᾶς τούς Νεοέλληνες καί Ρωμηούς φυσικά, ἡμέρα θρήνου καί μνήμης. Ἡμέρα θρήνου, διότι ἡ Βασιλίδα τῶν πόλεων, ἡ Θεοφύλακτος πόλη, ἡ Κωνσταντινούπολη, κατελήφθη (ἤ ἁλώθηκε) ἀπό χέρια ἐχθρικά γιά δεύτερη φορά. Εἶναι ὅμως καί ἡμέρα μνήμης, διότι μᾶς ὑπενθυμίζει τήν εἴσοδο τοῦ Γένους μας σέ μία ἀπό τίς μελανότερες σελίδες τῆς μυριόχρονης ἱστορίας μας: τήν Τουρκοκρατία.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην: Ενωμένη Ρωμηοσύνη

«Σάββατο των Ψυχών»

Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής, λέγεται - «Σάββατο των Ψυχών» ή Ψυχοσάββατο. Είναι το δεύτερο από τα δύο Ψυχοσάββατα του έτους (το πρώτο επιτελείται το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω). Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ' ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ' αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών». 

Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής 

"Όποιος πλησιάζει αληθινά τον Χριστό, γίνεται πιο ελεήμων, όχι πιο σκληρός"

Στην έρημο της Αιγύπτου ζούσε κάποτε ένας γέροντας μοναχός, πολύ αυστηρός με τον εαυτό του και πολύ σιωπηλός.

Οι άνθρωποι έλεγαν πως είχε μεγάλο χάρισμα από τον Θεό, γιατί ποτέ δεν κατέκρινε κανέναν.

Μια μέρα έφεραν μπροστά του έναν νέο μοναχό που είχε πέσει σε σοβαρό αμάρτημα.

Οι άλλοι πατέρες ήταν θυμωμένοι.

- «Πρέπει να τον κρίνουμε», είπαν.

- «Έλα κι εσύ, αββά, να αποφασίσουμε τι θα γίνει.»

Ο γέροντας δεν απάντησε.

Σηκώθηκε μόνο, πήρε ένα παλιό τσουβάλι, το γέμισε άμμο και το έβαλε στον ώμο του.

Το τσουβάλι όμως είχε μια μικρή τρύπα, κι έτσι η άμμος έπεφτε πίσω του στον δρόμο.

Οι μοναχοί τον κοιτούσαν απορημένοι.

Όταν έφτασαν στον τόπο της κρίσης, τον ρώτησαν:

-«Τι σημαίνει αυτό, αββά;»

Και τότε εκείνος είπε:

-«Οι αμαρτίες μου πέφτουν πίσω μου σαν την άμμο, κι εγώ δεν τις βλέπω.

Ήρθα όμως σήμερα να κρίνω τα λάθη του αδελφού μου.»

Έπεσε σιωπή.

Κανείς δεν μίλησε ξανά για τιμωρία.

Μόνο έκλαψαν, αγκάλιασαν τον νέο μοναχό και προσευχήθηκαν μαζί του.

Η ιστορία αυτή έμεινε αιώνες στην παράδοση της Εκκλησίας, γιατί φανερώνει κάτι πολύ βαθύ:

Ο άνθρωπος που βλέπει πραγματικά την ψυχή του, χάνει την ανάγκη να καταδικάζει τους άλλους.

Και όποιος πλησιάζει αληθινά τον Χριστό, γίνεται πιο ελεήμων, όχι πιο σκληρός.

Όπως είπε κι ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος:

«Μην μισήσεις τον αμαρτωλό.

Μίσησε τα πάθη του και προσευχήσου γι’ αυτόν.»

Πηγή: Λύρα Του Πνεύματος

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης: Ο Πατέρας των λεπρών

 

Εκοιμήθη 23 Μαίου 1999.Η αγιοκατάταξή του έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης στις 14 Απριλίου 2022.

"Ο εγωιστής άνθρωπος δε μετανιώνει"

"Θα δείς πόρνες να γίνονται οσίες.

Θα δείς άντρες μοιχοὺς να γίνονται αρνιά.

Θα δείς τσιγγοὐνηδες να μοιράζουνε ελεημοσὐνη τα υπάρχοντά τους.

Θα δείς φονιάδες να γίνονται καλόγεροι.

Θα δείς αλήτες να λάμπουνε σαν τον ήλιο.

Θα δείς ψεύτες, κλέφτες, λωποδὐτες να γίνονται ασκητές.

Θα δείς ανθρώπους άντρες και γυναἰκες που διαπράξανε κάθε λογής ασχήμια να αλλάζουνε ζωὴ. Να αγιαζουν!

Ἑνα πράγμα δεν θα δείς.

Τουλάχιστον όχι εύκολα.

Εγωιστή άνθρωπο να μετανιώνει.

Ό Εγωιστής θα προτιμήσει να καταστραφεί και να καταστρέψει όσους τον αγαπούν παρά να παραδεχτεἱ το λάθος!"

Πηγή: Ορθόδοξη Ενημέρωση

Η Ανάληψη Του Κυρίου

Η Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί αναμφίβολα το θριαμβευτικό πέρας της επί γης παρουσίας Του και του απολυτρωτικού έργου Του. «Ανελήφθη εν δόξη» για να επιβεβαιώσει την θεία ιδιότητά Του στους παριστάμενους μαθητές Του. Για να τους στηρίξει περισσότερο στον τιτάνιο πραγματικά αγώνα, που Εκείνος τους ανάθεσε, δηλαδή τη συνέχιση του σωτηριώδους έργου Του για το ανθρώπινο γένος.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ανήλθε στους ουρανούς, αλλά δεν εγκατέλειψε το ανθρώπινο γένος, για το οποίο έχυσε το τίμιο Αίμα Του. Μπορεί να κάθισε στα δεξιά του Θεού στους ένδοξους ουρανούς, όμως η παρουσία Του εκτείνεται ως τη γη και ως τα έσχατα της δημιουργίας. Άφησε στη γη την Εκκλησία Του, η οποία είναι το ίδιο το αναστημένο, αφθαρτοποιημένο και θεωμένο σώμα Του, για να είναι το μέσον της σωτηρίας όλων των ανθρωπίνων προσώπων, που θέλουν να σωθούν. Νοητή ψυχή του σώματός Του είναι ο Θεός Παράκλητος, «το Πνεύμα της αλήθείας» (Ιωάν. 15,26), ο Οποίος επεδήμησε κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής σε αυτό, για να παραμείνει ως τη συντέλεια του κόσμου.

Η σωτηρία συντελείται με την οργανική συσσωμάτωση των πιστών στο θεανδρικό Σώμα του Χριστού. Αυτό εννοούσε, όταν υποσχόταν στους μαθητές Του: «ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ.28,20).

Ερμηνεία της εικόνας

Ο Χριστός στην εικόνα της Αναλήψεως βρίσκεται μέσα στη δόξα του. Με το δεξί του χέρι ευλογεί και με το αριστερό κρατάει ειλητάριο που γράφει: «Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί της γης». Τη δόξα στην οποία βρίσκεται ο Χριστός την κρατάνε δύο άγγελοι. Συμβολίζουν τη μεγαλειότητα και την εξουσία.

Οι Απόστολοι είναι χωρισμένοι στα δύο έχοντας στη μέση την Παναγία. Πίσω από την Παναγία βρίσκονται δύο λευκοφορεμένοι άγγελοι που δείχνουν τον αναληφθέντα Χριστό. Η Παναγία βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον Χριστό και σε λίγο υπερυψωμένη θέση. Η στάση της είναι στάση προσευχής, σε αντίθεση με τους Αποστόλους, που με τις χειρονομίες τους έρχονται σε αντίθεση με την ατάραχη μορφή της Θεοτόκου.

Το πρόσωπο το οποίο βρίσκεται δεξιά από την Παναγία είναι ο Απόστολος Παύλος. Ο Απ. Παύλος δεν ήταν παρών στο γεγονός της Ανάληψης, καθώς ακόμα δεν είχε γίνει η μεταστροφή του. Θα γίνει και αυτός μέλος αργότερα και μάλιστα εκλεκτό

Το Απολυτίκιο της εορτής

Ἦχος δ’

Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺεἶ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ,ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου.

Αναλήφθηκες μέσα στη δόξα, Χριστέ και Θεέ μας, δίνοντας χαρά στους μαθητές σου με την υπόσχεση πως θα στείλεις το Άγιο Πνεύμα, βεβαιώθηκαν με την ευλογία που τους έδωσες, ότι εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, ο λυτρωτής του κόσμου.

Πηγή: Ίδρυμα Νεότητας και Οικογένειας, Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών

Απόδοση του Πάσχα – Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη.

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Αυτό δείχνει και η γιορτή της Αποδόσεως του Πάσχα. Τα ίδια γράμματα της νύχτας της Αναστάσεως, ακούγονται και κατά την Απόδοση του Πάσχα. Τελείται μια μέρα πριν απ’ τη γιορτή της Αναλήψεως.

Κάθε μεγάλη γιορτή στην Ορθόδοξη λατρεία έχει την «απόδοσή» της. Κάθε γιορτή είναι ζωντανό γεγονός, που επαναλαμβάνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στη ζωή του πιστού. Αλλά και για άλλο λόγο γίνεται ο επανεορτασμός μιας εορτής, δηλαδή η απόδοσή της. Για ν’ απολαύσουμε ακόμα μια φορά την ομορφιά της γιορτής. Όταν ένα θέαμα είναι ωραίο, ποθούμε να το ξαναδούμε. Όταν ένα φαγητό είναι νόστιμο, θέλουμε να το ξαναγευτούμε. Ο εορτασμός κάποιου γεγονότος της ζωής του Χριστού ή της Θεοτόκου, προξενεί γλυκύτητα στη ψυχή, που θέλει να το ξαναγιορτάσει.

Τη γλυκύτητα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο γεγονός, την αισθανόμαστε για τη γιορτή του Πάσχα. Γιορτή ευφροσύνης. «Πανήγυρις έστι πανη­γύρεων». Ποτέ άλλοτε δεν σκιρτά η ψυχή τόσο πολύ, όσο τη νύχτα της Αναστάσεως. Χαιρόμαστε για το θρίαμβο του Αναστάντος Κυρίου. Θρίαμβος της ζωής κατά του θανάτου. Του Χριστού κατά του Άδη. Της χαράς κατά της λύπης. Της αλήθειας κατά του ψεύδους. Αυτή η ευφροσύνη για την Ανάσταση του Χριστού είναι καθολική και αιώνια. Ουρανός και γη συγχορεύουν. Όχι μια φορά. Πάντοτε, αιώνια. «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω· εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώ­νιος» (κανόνας Πάσχα).

Η Ανάσταση συνεχίζεται. Κάθε φορά, που τελούμε τη θεία Λειτουργία. Η θεία Λειτουργία ξαναζωντανεύει μπροστά μας όλα τα στάδια της ζωής του Χριστού. «Οδεύωμεν διά πασών των ηλικιών του Χριστού», όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Ορθόδοξη Πορεία

Κέντρο ειναι ο Χριστός, όχι ο ιερέας.

Ο παπάς είναι ίσως ο μόνος άνθρωπος που, ενώ τον φωνάζουν «πάτερ», σπάνια του επιτρέπουν να είναι απλώς άνθρωπος.

Στην ενορία συμβαίνει κάτι παράξενο: ο ιερέας δεν κρίνεται μόνο για όσα κάνει αλλά και για όσα φαντάζονται οι άλλοι ότι εννοεί. Αν μιλήσει πολύ, θεωρείται κοσμικός, αν μιλήσει λίγο, υπερήφανος. Αν γελάσει, γίνεται «χαλαρός». 

Αν είναι σοβαρός, «σκληρός και απόμακρος». Κάποτε αναρωτιέσαι αν τελικά ο παπάς λειτουργεί ή συμμετέχει άθελά του σε μόνιμη θεατρική παράσταση, όπου όλοι κρατούν σημειώσεις για τον ρόλο του.

Το πιο κωμικό και μαζί θλιβερό είναι πως πολλές φορές η ενορία δεν αγαπά τον πραγματικό άνθρωπο, αλλά μια φανταστική εκδοχή του. Θέλει έναν παπά πάντοτε ήρεμο, πάντοτε φωτισμένο, πάντοτε διαθέσιμο, χωρίς κούραση, χωρίς νεύρα, χωρίς ανθρώπινα όρια. Κάτι ανάμεσα σε άγιο, ψυχολόγο, διοικητικό υπάλληλο και θαυματοποιό.

Μα ο ιερέας, όσο κι αν φορά πετραχήλι, παραμένει άνθρωπος. Θα κουραστεί. Θα ξεχάσει. Θα πει μια απότομη κουβέντα. Θα κάνει λάθος εκτίμηση. Θα έχει μια δύσκολη μέρα που δεν τη γνωρίζει κανείς. Και τότε αρχίζει το μεγάλο ενοριακό μυστήριο: η απλή ανθρώπινη αδυναμία μετατρέπεται σε θέμα γενικής συνεδρίασης.

Κάποτε ένας γέροντας είπε κάτι πολύ σοφό:

«Ο διάβολος δεν χρειάζεται πάντα να διώξει τον παπά από την Εκκλησία. Του αρκεί να βάλει την ενορία να ασχολείται συνεχώς μαζί του».

Γιατί όταν όλα περιστρέφονται γύρω από τον χαρακτήρα, τις κινήσεις και τις αδυναμίες του ιερέα, τότε σιγά-σιγά χάνεται το κέντρο. Και το κέντρο δεν είναι ο παπάς. Είναι ο Χριστός.

Ο καλός ιερέας δεν είναι αλάθητος. Είναι εκείνος που, παρά τα λάθη του, συνεχίζει να στέκεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα και να λέει «Τα σα εκ των σων». Και ο ώριμος πιστός δεν είναι εκείνος που δεν βλέπει τα λάθη του παπά, αλλά εκείνος που δεν αφήνει τα λάθη αυτά να του κλέψουν την πίστη, την ειρήνη και την ταπείνωση.

Γι’ αυτό, πριν σχολιάσουμε τον ιερέα, ίσως αξίζει να κάνουμε μια μικρή παύση και να αναρωτηθούμε:

Αν ο Θεός φανέρωνε δημόσια τις δικές μας αδυναμίες με την ίδια λεπτομέρεια που εμείς παρατηρούμε του παπά, θα αντέχαμε άραγε να σταθούμε έστω ένα λεπτό μπροστά στους άλλους;

ΠΗΓΗ: Ιερός Ναός Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΕΙΜΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΜΑΣ

ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΝΟΡΙΑ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΥΚΑΚΙΩΝ 

Ιστορία μέσα από την Εκκλησιαστική Τέχνη 

Αρχιμ. Μιχαήλ Χαρ. Σταθάκης,   Αρχαιολόγος

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΙΣΙΔΩΡΟΙ

                                        01. Μαΐος 2026  

Τοιχογραφία η οποία βρίσκεται σήμερα εντός του γραφείου των ιερέων στα ΒΔ του ναού. Εικονίζονται οι δύο συνώνυμοι άγιοι Ισίδωροι. Στη δεξιά μεριά ο όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης στέκει σχεδόν μετωπικός, είναι ενδεδυμένος βαθυπράσινο ζωστικό και γαιώδους αποχρώσεως μοναχικό μανδύα. Διακρίνεται η ένσταυρη απόληξη του μοναχικού σχήματος, ενώ η κεφαλή είναι καλυμμένη με το κουκούλιον. Γεροντική μορφή με μακριά λευκή γενειάδα, κρατά ανεπτυγμένο ειλητάριο με επιγραφή. Αριστερά του παραστέκει ο άγιος μάρτυς Ισίδωρος, ο Χιοπολίτης. Ο νεαρός άγιος εικονίζεται ως αξιωματικός του Ρωμαϊκού Στρατού. Φέρει μεταλλικό θώρακα, ο οποίος φτάνει μέχρι τη μέση, αποτελούμενος από μεταλλικές φολίδες. Στο κάτω άκρο του θώρακος είναι προσαρτημένες προστατευτικές δερμάτινες πτέρυγες, όπως και στην απόληξη των ώμων. Εσωτερικά διακρίνεται χειριδωτός χιτώνας, ενώ ερυθρά χλαμύδα πέφτει από τον δεξιό ώμο του αγίου έως χαμηλά στις περικνημίδες των ποδιών. Ο αγένειος μάρτυς έχει την κεφαλή ακάλυπτη και τα χέρια σε στάση δεήσεως, ενώ με το δεξί χέρι κρατά το βραβείο, δηλαδή κλαδί φοίνικα, σύμβολο της νίκης. Η δυτικότροπη εικονογραφική σύνθεση αν και φέρει χρονολογία 1920, ωστόσο είναι πολύ δύσκολο να αποδοθεί ως έργο κάποιου συγκεκριμένου αγιογράφου από τους πολλούς που ιστόρησαν τον ναό.

            Η μνήμη των αγίων τιμάται την 4^η Φεβρουαρίου και την 14^η Μαΐου αντιστοίχως. Η 14^η Μαΐου είναι μια σημαντική ημέρα για την Ενορία του Αγ. Νικολάου, διότι εκείνη την ημέρα του 1889, παρουσία των Βασιλέων, του κλήρου και του λαού ετέθη ο θεμέλιος λίθος του ναού, από τον Πρίγκιπα Νικόλαο. Η παράσταση ασφαλώς μας συνδέει με το παρακείμενο επί του Λυκαβηττού παρεκκλήσιο των Αγ. Ισιδώρων ή όπως το αποκαλούσε η Αθηναϊκή ευσέβεια του Αγ. Σιδερέα. Πριν δημιουργηθούν οι Ενορίες του Αγ. Νικολάου, του Αγ. Διονυσίου και της Ζωοδόχου Πηγής, οι κάτοικοι της ταχύτατα αναπτυσσόμενης νέας πρωτεύουσας εκκλησιάζονταν και στο εν λόγω παλαιότατο παρεκκλήσιο, το οποίο  βρίσκεται εντός του σπηλαίου όπου ο άγιος Αριστείδης ο Αθηναίος συνέγραψε την Απολογία, την οποία επέδωσε στον Αυτοκράτορα Αδριανό, οι άγιοι Γρηγόριος ο Θεολόγος και Βασίλειος ο Μέγας κατέφευγαν για προσευχή και άσκηση, όταν ζούσαν στην Αθήνα ως φοιτητές και ποιος άραγε να γνωρίζει πόσοι ανώνυμοι ασκητές έζησαν στο όρυγμα-ασκητήριο που σωζόταν ως την πυρκαϊά του 1930 που αποτέφρωσε τον παλαιό ναό…

 

Επιμέλεια: Αρχιμ. Μιχαήλ Σταθάκης

Όσιος Πορφύριος ό Καυσοκαλυβίτης.

• Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα. 

Να προσεύχεται σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς το Χριστό , ν’ αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της.

• Οι ψυχές που έχουν μια ευαισθησία, λεπτότητα είναι ιδιαίτερα δεκτικες στα μηνύματα και στην θέληση του Θεού. Διατρέχουν όμως ένα κίνδυνο. 

Άν δεν δώσουν στον Χριστό με εμπιστοσύνη την ζωή τους είναι δυνατόν το πονηρό πνεύμα να εκμεταλλευτεί την λεπτότητα τους και να τις οδηγήσει σε λύπη και απελπισία. 

Η ευαισθησία δεν έχει διόρθωση, μπορεί ομως να μεταμορφωθεί, να γίνει αγάπη, χαρά, θεία λατρεία. Με το να στρεψετε την κάθε θλίψη στην γνώση του Χριστού, στην Αγάπη Του, στην λατρεία Του.

 • Όταν άγαπάμε, νομίζουμε ότι προσφέρουμε στούς άλλους, ένώ στήν πραγματικότητα προσφέρουμε πρώτα στόν έαυτό μας. 

Ή άγάπη χρειάζεται θυσίες. Νά θυσιάζουμε ταπεινά κάτι δικό μας, πού στήν πραγματικότητα είναι τού Θεού.

Μήν σέ νοιάζει ποτέ άν σέ άγαπούν. 

Σήμερα οί άνθρωποι ζητούν νά τούς άγαπήσουν καί γι' αύτό αποτυγχάνουν.

Τό σωστό είναι νά μήν ένδιαφέρεσαι άν σέ άγαπούν, άλλά άν έσύ άγαπάς τόν Χριστό καί τούς άνθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει ή ψυχή. Έσύ μόνο ξεχείλιζε άπό άγάπη Χριστού πρός όλους καί τότε έρχεται μυστικά μιά μεταβολή, μιά αλλαγή σε όλο τό σύνολο. 

Αύτό πού σού λέω, είναι ή καλύτερη ίεραποστολή.

Όσιος Πορφύριος ό Καυσοκαλυβίτης.

[Πηγή: Γεώργιος Καλογήρου]

Αγαπώ την Οικογένεια: Κυριακή 10 Μαΐου, 5μ.μ., Άλσος Βεΐκου

Η πιο χαρούμενη μέρα για όλη την Οικογένεια

"ΦΥΣΗ-κα Αγαπώ την Οικογένεια!"

Μια μέρα γεμάτη παιχνίδι, δράσεις, ενημέρωση και πολλές εκπλήξεις για μικρούς και μεγάλους. Δωρεάν Είσοδος!

Κυριακή 10 Μαΐου 2026, στις 5 μ.μ.

 Άλσος Βεΐκου, Γαλάτσι

Αναλυτικό ΠρόγραμμαΟδηγίες Πρόσβασης

Υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου
της Εκκλησίας της Ελλάδος

Ο Άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης

Λάμπρος Σκόντζος,  Θεολόγος 

Ο απόστολος και ευαγγελιστής Ιωάννης ανήκει στα ιερά εκείνα πρόσωπα που αποτελούσαν το στενό κύκλο των μαθητών του Κυρίου. Μάλιστα αναφέρεται ως «ο μαθητής ον ηγάπα ο Ιησούς» (Ιωάν.13,23).

Συμπεραίνεται ότι ήταν ο μικρότερος στην ηλικία μαθητής του, σχεδόν έφηβος. Ο υπέροχος χαρακτήρας του, η υπακοή του, η πίστη και η αφοσίωσή του στον Κύριο, είχαν ως συνέπεια να είναι λίαν αγαπητός από τον Ιησού και τους άλλους αποστόλους. Εξ’ αιτίας του σπάνιου αυθορμητισμού του επονομάστηκε από τον Κύριο Βοαναργές (= υιός βροντής), όπως και ο αδελφός του Ιάκωβος. Κάποια ημέρα όταν διέρχονταν κάποια κώμη της Σαμάρειας και οι κάτοικοι δεν τους δέχτηκαν, ζήτησε από τον Κύριο να πέσει φωτιά από τον ουρανό και να τους αφανίσει. Φυσικά ο Χριστός τους απάντησε πως: «Ουκ οίδατε ποίου πνεύματος εστέ υμείς΄ ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε ψυχάς ανθρώπων απολέσαι, αλλά σώσαι» (Λουκ.9,54).

Ο Ιωάννης έγραψε το ομώνυμο Ευαγγέλιο, τρεις Καθολικές Επιστολές και την Αποκάλυψη, τα οποία είναι ενταγμένα στην Καινή Διαθήκη. Θεωρείται ο ευαγγελιστής του Θεού Λόγου, δηλαδή του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, ο οποίος «σάρξ εγένετο» (Ιωάν.1,14), προκειμένου να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος από τη δουλεία της αμαρτίας, τη φθορά και το θάνατο και γι’ αυτό η Εκκλησία μας τον προσονόμασε Θεολόγο. Στα ιερά συγγράμματά του είναι έκδηλη η προτροπή του για αγάπη στους ανθρώπους, όπως τη δίδαξε ο Χριστός, γι’ αυτό και αποκαλείται ο ευαγγελιστής της αγάπης. Τέλος ο Ιωάννης θεωρείται και προφήτης, διότι στο θαυμαστό βιβλίο του, την Αποκάλυψη, προλέγει την ολοκληρωτική συντριβή της δύναμης και της εξουσίας του διαβόλου και τον τελικό θρίαμβο του Χριστού και των πιστών Του.

Πηγή: Πεμπτουσία

Αγία Σοφία της Κλεισούρας (♰ 6 Μαΐου 1974)

Η Οσία Σοφία, η «ἀσκήτισσα τῆς Παναγιᾶς» όπως αποκαλείται, εκοιμήθη εν Κυρίω στις 6 Μαΐου 1974 μ.Χ. Στις 7 Ιουλίου 1981 μ.Χ. γίνεται η πρώτη ανακομιδή των λειψάνων της, τα οποία ευωδιάζουν. Στις 27 Μαΐου 1998 μ.Χ. γίνεται η δεύερη ανακομιδή των λειψάνων της τα οποία μεταφέρονται στο μοναστήρι από το Σεβ. Μητροπολίτη Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ.

Η Μεγάλη Εκκλησία την ενέταξε το 2011 μ.Χ. στις αγιολογικές δέλτους της και την 1η Ιουλίου 2012 μ.Χ., έγινε η επίσημη ανακήρυξή της από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Καστοριά. 

ΠΗΓΗ: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Τί εορτάζουμε τη Μεσοπεντηκοστή;

Ιωάννης Μ. Φουντούλης, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (+)

Σε λίγους πιστούς είναι γνωστή η εορτή, αυτή. Εκτός από τους ιερείς και μερικούς άλλους χριστιανούς, που έχουν ένα στενότερο σύνδεσμο με την Εκκλησία μας, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή της. Λίγοι είναι εκείνοι που εκκλησιάζονται κατ’ αύτη και οι περισσότεροι δεν υποπτεύονται καν, ότι την Τετάρτη μετά την Κυριακή του Παραλύτου πανηγυρίζει η Εκκλησία μία μεγάλη δεσποτική εορτή, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Και όμως κάποτε αυτή η εορτή ήταν η μεγάλη εορτή της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και συνέτρεχαν κατ’ αυτή στον μεγάλο ναό πλήθη λαού.

Ποιό όμως είναι το θέμα της ιδιορρύθμου αυτής εορτής; Όχι πάντως κανένα γεγονός της ευαγγελικής ιστορίας. Το θέμα της είναι καθαρά εορτολογικό και θεωρητικό. Η Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής είναι η 25η από του Πάσχα και η 25η προ της Πεντηκοστής ημέρα. Σημειώνει το μέσον της περιόδου των 50 μετά το Πάσχα εορτάσιμων ημερών. Είναι δηλαδή ένας σταθμός, μία τομή.

Χωρίς δηλαδή να έχει δικό της θέμα η ημέρα αυτή συνδυάζει τα θέματα, του Πάσχα αφ’ ενός και της επιφοιτήσεως του αγίου Πνεύματος αφ’ ετέρου, και «προφαίνει» τη δόξα της αναλήψεως του Κυρίου, που θα εορταστεί μετά από 15 ημέρες. Ακριβώς δε αυτό το μέσον των δύο μεγάλων εορτών έφερνε στο νου και ένα εβραϊκό επίθετο του Κυρίου, το «Μεσ­σίας». Μεσσίας στα ελληνικά μεταφράζεται Χριστός. Αλλά ηχητικά θυμίζει το μέσον. Έτσι και στα τροπάρια και στο συναξάριο της ημέρας η παρετυμολογία αυτή γίνεται αφορμή να παρουσιασθεί ο Χριστός σαν Μεσσίας -μεσίτης Θεού και ανθρώπων, «μεσίτης και διαλλάκτης ημών και του αιωνίου αυτού Πατρός». «Διά ταύτην την αιτίαν την παρούσα εορτή εορτάζοντες και Μεσοπεντηκοστήν ονομάζοντες τον Μεσσίαν ανυμνούμεν Χριστόν», σημειώνει ο Νικηφόρος Ξανθόπουλος στο συναξάριο.

Σ’ αυτό βοήθησε και η ευαγγελική περικοπή, που επελέγη για την ημέρα αυτή. Μεσούσης της εορτής του ιουδαϊκού Πάσχα ο Χριστός ανεβαίνει στο ιερό και διδάσκει. Η διδασκαλία Του προκαλεί τον θαυμασμό, αλλά και ζωηρή αντιδικία μεταξύ αυτού και του λαού και των διδασκάλων. Είναι Μεσσίας ο Ιησούς ή δεν είναι; Είναι η διδασκαλία Του εκ Θεού ή δεν είναι; Νέο λοιπόν θέμα προστίθεται: ο Χριστός είναι ο διδάσκαλος. Αυτός που ενώ δεν έμαθε γράμματα κατέχει το πλήρωμα της σοφίας, γιατί είναι η Σοφία του Θεού που κατασκεύασε τον κόσμο. Ακριβώς από αυτόν τον διάλογο εμπνέεται μεγάλο μέρος της υμνογραφίας της εορτής. Εκείνος που διδάσκει στο ναό, στο μέσον των διδασκάλων του ιουδαϊκού λαού, στο μέσον της εορτής, είναι ο Μεσσίας, ο Χριστός, ο Λόγος του Θεού. Αυτός που αποδοκιμάζεται από τους δήθεν σοφούς του λαού Του είναι η του Θεού Σοφία.

(Ι. Μ. Φουντούλη, «Λογική λατρεία», εκδ. Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, σ. 108-114)

Διαβάστε το πλήρες άρθρο: Πεμπτουσία

Αγία Ειρήνη η Μεγαλομάρτυς

Λάμπρος Σκόντζος, Θεολόγος

Στη χορεία των Μεγαλομαρτύρων ανήκουν και οι γυναίκες Μεγαλομάρτυρες, οι οποίες συναγωνίστηκαν επάξια σε ηρωισμό και ομολογιακό φρόνιμα τους άνδρες Μεγαλομάρτυρες. Μια από τις πλέον ένδοξες γυναίκες Μεγαλομάρτυρες είναι και η αγία Ειρήνη.

Έζησε τον 4ο αιώνα. Καταγόταν από την πόλη Μαγεδών της Περσίας. Ο πατέρας της ονομαζόταν Λικίνιος, έπαρχος της περιοχής και η μητέρα της Λικινία. Ανήκαν στην ειδωλολατρική (πυρολατρική) θρησκεία του Ζωροαστρισμού. Απέκτησαν μια όμορφη και χαριτωμένη κόρη, την οποία ονόμασαν Πηνελόπη. Από μικρή έδειχνε ασυνήθιστη ευστροφία και ήταν στολισμένη με χαρίσματα. Οι πλούσιοι γονείς της φρόντισαν να της παράσχουν όλα τα εφόδια για να γίνει ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Προσέλαβαν έναν σοφό δάσκαλο, τον Απελλιανό, στον οποίο ανέθεσαν την ανατροφή της, διδάσκοντάς της την κατά κόσμο σοφία. 

"Εκκλησία... η κιβωτός της σωτηρίας!"

"Όσο κι αν ψάξεις τον ευγενικό, τον τέλειο ιερέα, την τέλεια κοινότητα, την τέλεια ενορία...δεν θα τα βρεις!

Όπως δεν θα βρεις τον τέλειο γάμο, ή τον ιδανικό σύζυγο, ή την αψεγάδιαστη οικογένεια κλπ.

Δεν μπαίνεις στην Εκκλησία σαν να βρίσκεσαι σε ένα πολιτικό κόμμα, όπου αρχίζεις να κρίνεις και να αποδίδεις δικαιοσύνη, και να βρίσκεις το σωστό και το λάθος.

Στην Εκκλησία είσαι σε ένα πλοίο με ασθενείς που έχουν σωθεί από την θάλασσα...

Δεν είμαστε άγιοι, δεν είμαστε άγγελοι!

Ούτε ο ιερέας, ούτε ο αρχιερέας, ούτε οι λαϊκοί, όλοι έχουμε πάθη και αδυναμίες, αλλά θέλουμε να μείνουμε εδώ, μέχρι το τέλος... θέλουμε να σωθούμε από την φουρτούνα της θάλασσας. Μένουμε εντός της εκκλησίας που είναι το καράβι, η κιβωτός της σωτηρίας!"

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Πηγή: Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Δερβέκιστας Αιτ/νια

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Ι. ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΑΪΟΣ 2026

*   ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥ ΟΡΘΡΟΥ  8.⁰⁰ π.μ.

*   ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΝΩΝ 6.⁰⁰ μ.μ.

*   ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΕΛΕΙΤΑΙ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

     ΕΝΑΡΞΗ ΟΡΘΡΟΥ: 07.³⁰ μ.μ.

*  Παρασκευή  1 Μαϊου στό τέλος τοῦ  Ὄρθρου  θά  τελεσθεῖ  ὁ

 Ἁγιασμὸς  τοῦ  μηνός.

*   Τρίτη 5 Μαϊου, ἑορτὴ τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, θά  τελεσθεῖ

 Θ.Λειτουργία. Ἔναρξη Ὄρθρου: 7³⁰π.μ.

*  Τετάρτη 6 Μαϊου, ἑορτὴ τῆς Μεσοπεντηκοστῆς, θά  τελεσθεῖ

 Θ.Λειτουργία. Ἔναρξη Ὄρθρου: 7³⁰π.μ.

*  Παρασκευή 15 Μαϊου, ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου Λαρίσης θά τελεσθεῖ  Θ.Λειτουργία. Ἔναρξη Ὄρθρου:  7³⁰π.μ.

*  Τετάρτη 20 Μαϊου, Ἀπόδοσις  τῆς ἑορτῆς  τοῦ  Πάσχα, θά τελεσθεῖ  Θ.Λειτουργία. Ἔναρξη Ὄρθρου:   7³⁰π.μ.

*  Πέμπτη 21 Μαϊου, ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου καί ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Κων/νου καί Ἑλένης  θά τελεσθεῖ   Θ.Λειτουργία. Ἔναρξη Ὄρθρου:  7¹⁵π.μ.

                                             ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟΝ:

* Τὴν Παρασκευὴ 29 Μαϊου στὶς 6.00 μ.μ. μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ θὰ ψαλλεῖ τρισάγιο γιὰ τοὺς ἀπ’ αἰῶνος κεκοιμημένους.

Καὶ τὸ Σάββατο 30 Μαϊου τὸ πρωῒ μετὰ τὴν Θ. Λειτουργία θὰ τελεσθεῖ

 Μνημόσυνο.