ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ π.ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚΕΙΝΟ, ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙ Σ’ΕΝΑΝ ΤΑΦΟ, ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙ ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ (Άγ.Νικ.Βελιμίροβιτς)

                                 

Δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την κοίμηση του Πνευματικού μας Πατρός και Προϊσταμένου του Ναού μας π.Βασιλείου Βολουδάκη.

Ο Κύριός μας τον κάλεσε κοντά Του αιφνιδίως στην εορτή της Αγίας Φιλοθέης (19/2/2024).

Ευχόμαστε να είναι αιωνία η μνήμη του και πάντοτε να μεσιτεύει στον Κύριό μας για την ενορία μας, την οποία διηκόνισε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το Μνημόσυνό του θα γίνει στον Ναό μας την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου και θα ιερουργήσει ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Βαρνάβας.

Τα δύο δοκάρια

Ένας νέος πήγε σε έναν γέροντα και του είπε:

«Γέροντα, αγαπώ μια γυναίκα, αλλά όσο περνά ο καιρός βλέπω τα ελαττώματά της και η καρδιά μου ψυχραίνεται.»

Ο γέροντας δεν απάντησε. Τον πήγε στην αυλή και του έδειξε δύο βαριά ξύλινα δοκάρια.

«Σήκωσέ τα», του είπε.

Ο νέος δυσκολεύτηκε, αλλά τα σήκωσε.

«Περπάτα κρατώντας τα μπροστά στο πρόσωπό σου.»

Μετά από λίγα βήματα, ο νέος είπε:

«Δεν βλέπω καλά τον δρόμο σκοντάφτω.»

Ο γέροντας τότε πήρε το ένα δοκάρι και το έβαλε πάνω στους ώμους του νέου.

«Τώρα;»

«Τώρα βλέπω καθαρά.»

Ο γέροντας του είπε:

«Το δοκάρι που κρατούσες μπροστά στα μάτια σου είναι τα ελαττώματα του άλλου. Όταν τα βάζεις μπροστά, δεν βλέπεις ούτε τον δρόμο ούτε την χάρη του Θεού μέσα του.

Το δοκάρι που πρέπει να σηκώνεις είναι το δικό σου.»

Και του θύμισε τον λόγο του Κυρίου:

«Τί βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸν τὴν ἐν τῷ ἰδίῳ σου ὀφθαλμῷ οὐ κατανοεῖς;»

 Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον 7:3

Ο νέος σώπασε.

Πριν φύγει, ο γέροντας του είπε:

«Στη σχέση, δεν σώζει η τελειότητα. Σώζει η μετάνοια.

Όποιος πολεμά τα δικά του πάθη, βλέπει τον σύντροφό του με έλεος.

Και όπου υπάρχει έλεος, κατοικεί ο Θεός.»

Η συντροφικότητα γίνεται δρόμος αγιασμού όταν:

παύουμε να μετράμε τα λάθη του άλλου,

αρχίζουμε να θεραπεύουμε τα δικά μας,

βλέπουμε τον σύντροφο ως εικόνα Θεού και όχι ως αντικείμενο ικανοποίησης. 

ΠΗΓΗ: ΛΥΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Η κακή συμπεριφορά απομονώνει

Σε ένα χωριό ζούσαν τρία παιδιά που είχαν τη φήμη πως ήταν κακομαθημένα και αγενή. Μιλούσαν άσχημα στους μεγαλύτερους, κορόιδευαν τους συμμαθητές τους και δεν άκουγαν ποτέ συμβουλές.

Μια μέρα, ο γέροντας του χωριού τα κάλεσε στον κήπο του.

«Θέλω να με βοηθήσετε», τους είπε. 

«Μα πρώτα, σπάστε από ένα μικρό κλαδί από αυτά τα δέντρα.»

Τα παιδιά γέλασαν και το έκαναν εύκολα.

«Τώρα», συνέχισε ο γέροντας, «προσπαθήστε να σπάσετε αυτό το μεγάλο κλαδί.»

Προσπάθησαν όλοι μαζί, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Ο γέροντας τότε έδεσε τρία μικρά κλαδιά μαζί και τους είπε να τα σπάσουν. Πάλι δυσκολεύτηκαν.

«Βλέπετε», τους είπε ήρεμα, «όταν είστε μόνοι και συμπεριφέρεστε άσχημα, οι άλλοι σας αποφεύγουν. Γίνεστε αδύναμοι σαν τα μικρά κλαδιά. Όταν όμως σέβεστε και αγαπάτε, οι άνθρωποι στέκονται δίπλα σας. Τότε γίνεστε δυνατοί σαν τα δεμένα κλαδιά.»

Τα παιδιά σώπασαν. Για πρώτη φορά κατάλαβαν πως η αγένεια δεν τους έκανε σημαντικούς τους έκανε μόνους.

Από εκείνη τη μέρα προσπάθησαν να αλλάξουν. Και σιγά-σιγά, ο κήπος δεν είχε πια σπασμένα κλαδιά ούτε και το χωριό σπασμένες καρδιές.

Η κακή συμπεριφορά απομονώνει. 

Ο σεβασμός και η καλοσύνη δυναμώνουν τον άνθρωπο.

ΠΗΓΗ: ΛΥΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Άγιος Θεόδωρος Τήρων: ο ένδοξος στρατιώτης του Χριστού

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού 

Από το βιβλίο "Οδοδείκτες για την αιωνιότητα 1-Άγιοι Μάρτυρες"

Οι στρατιωτικοί άγιοι είναι  μια από τις μεγάλες ομάδες των αγίων της Εκκλησίας μας. Ιδιαίτερη τιμή απολαμβάνουν οι Μάρτυρες στρατιωτικοί άγιοι. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Τήρων.

Δεν γνωρίζουμε τον ακριβή χρόνο της γέννησής του. Εικάζουμε ότι γεννήθηκε περί το 280.

Κατατάχτηκε λοιπόν στο ρωμαϊκό στρατό και γι’ αυτό πήρε την ονομασία Τήρων, από το λατινικό tiro, που σημαίνει νεοσύλλεκτος. Επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο και ανδρεία, ώστε ανέβηκε γρήγορα στη στρατιωτική ιεραρχία. Η φήμη του μεγάλωσε όταν σκότωσε ένα μεγάλο φίδι – τέρας, το οποίο τρομοκρατούσε τους κατοίκους κάποιας περιοχής. Προσευχόμενος ο Θεόδωρος έριξε το ακόντιό του και θανάτωσε το επικίνδυνο θηρίο.   

Ψυχοσάββατο: Ομιλία Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε Ψυχοσάββατο. Τί θὰ πῇ Ψυχοσάββατο; Σάββατο τῶν ψυ­χῶν. Ἐπ᾽ αὐτοῦ ἂς ποῦμε λίγες λέξεις...

Τὸ σημερινὸ ὅμως Σάββατο εἶνε ἐξαιρετικό· ὀνομάζεται Ψυχοσάββατον. Γιατί ὀνομάζεται ἔτσι; Διότι σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ὥρισε νὰ τελοῦμε γενικὸ μνημόσυνο τῶν νεκρῶν. Καὶ τοῦτο γιὰ τοὺς ἑξῆς τρεῖς λόγους.

Ο Πρῶτος λόγος. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι δὲν πεθαί­­νουν ὑπὸ ὁμαλὲς συνθῆκες· δὲν ἐκπνέουν στὸ σπίτι, ἔχοντας δίπλα τους τὰ προσ­φιλῆ πρόσω­πα· δὲν συνοδεύονται ὅλοι στὴν τε­λευταία κα­τοικία ἀπὸ συγγενεῖς καὶ φίλους· δὲν ψάλλεται σὲ ὅλους ἡ νεκρώσιμος ἀκολουθία· δὲν γεμίζει τὸ φτυάρι ὁ ἱερεὺς μὲ χῶμα καὶ νὰ πῇ «Γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ» (Γέν. 3,19 καὶ Ἐξόδ. ἀκολ.).

"Η αγάπη δεν είναι συναίσθημα..."

Ο Νικόλας είχε πάρει την απόφασή του. 

Ο γάμος του με την Ελένη είχε κουράσει όπως έλεγε μέσα του. Οι σιωπές είχαν γίνει βαριές, τα λόγια κοφτά και η καρδιά του ένιωθε ξένη μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Είχαν όμως ένα παιδί, τον μικρό Γιάννη, που κάθε βράδυ ζητούσε να τους δει και τους δύο δίπλα του πριν κοιμηθεί.

Όταν ο Νικόλας ανακοίνωσε πως ήθελε διαζύγιο, η Ελένη δεν φώναξε. Δεν αντέδρασε με θυμό. Τον κοίταξε ήσυχα και του είπε μόνο:

«Σου ζητώ μία χάρη. Μέχρι να τελειώσουν όλα… κάθε βράδυ να παίρνεις τον Γιάννη αγκαλιά και να τον πηγαίνεις για ύπνο. Να σε νιώθει. Να χαίρεται πως ο πατέρας του είναι δυνατός και τον κρατάει.»

Ο Νικόλας συμφώνησε. Του φάνηκε απλό.

Το πρώτο βράδυ που πήρε το παιδί αγκαλιά, ο μικρός τύλιξε τα χέρια του γύρω από τον λαιμό του και ψιθύρισε: «Μπαμπά, να μην φύγεις.»

Τα λόγια του τον χτύπησαν πιο δυνατά από οποιονδήποτε καβγά.

Καθώς περνούσαν οι μέρες, η επανάληψη αυτής της απλής πράξης άρχισε να λειτουργεί σαν καθρέφτης. Κρατώντας το παιδί, έβλεπε την Ελένη να τους κοιτάει από την πόρτα με εκείνο το ήσυχο βλέμμα όχι κατηγορίας, αλλά προσευχής.

Ένα βράδυ, καθώς ο μικρός αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του, το βλέμμα του Νικόλα έπεσε στην εικόνα του Χριστού πάνω από το κρεβάτι. «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους», έγραφε από κάτω. Θυμήθηκε τον γάμο τους στην εκκλησία, τα στέφανα, το «ὃ ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω».

Για πρώτη φορά δεν ένιωσε θυμό. Ένιωσε ευθύνη.

Συνειδητοποίησε πως η αγάπη δεν είναι συναίσθημα που έρχεται και φεύγει. Είναι απόφαση, σταυρός, θυσία. Και πως ο Χριστός δεν εγκαταλείπει όταν κουράζεται μένει, υπομένει, συγχωρεί.

Την επόμενη νύχτα, αφού έβαλε τον Γιάννη για ύπνο, δεν γύρισε κατευθείαν στο σαλόνι. Πλησίασε την Ελένη.

«Δεν θέλω να χωρίσουμε», της είπε. «Νόμιζα ότι δεν σε αγαπώ πια. Αλλά απλώς είχα πάψει να παλεύω. Και σήμερα κατάλαβα ότι η αγάπη είναι σταυρός. Κι εγώ δεν θέλω να κατεβώ από αυτόν.»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα όχι από λύπη, αλλά από ανακούφιση.

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε μόνο το παιδί ήσυχο. Κοιμήθηκε και ο γάμος τους. Όχι γιατί όλα λύθηκαν μαγικά, αλλά γιατί αποφάσισαν να βάλουν ξανά τον Χριστό στο κέντρο τους.

Και από εκεί ξεκίνησαν πάλι. Μαζί.

🌻ΠΗΓΗ: ΛΥΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

https://invite.viber.com/?g2=AQBGg%2F3uqI9oqUw2thChrAzBEquQ8wFpgVTxQwlw5%2FinqGps%2F%2BdzrswuvuYyL5pf

Στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας οι Παπα - Τύχων και π. Γεώργιος Χατζηγιώργης

Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος συνέχισε καί σήμερον, 11ην Φεβρουαρίου 2026, τάς ἐργασίας αὐτῆς, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.

Τό Ἱερόν Σῶμα ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τήν κατάταξιν εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὁσιακῆς βιοτῆς Ἁγιορειτῶν Ἱερομονάχου Τύχωνος, τοῦ ἐν τῷ ἐν τῇ Σκήτῃ Καψάλας Ἱερῷ Σταυρονικητιανῷ Κελλίῳ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀσκήσαντος, καί μοναχοῦ Γεωργίου, τοὐπίκλην Χατζη-Γεώργη, τοῦ ἐκ Καππαδοκίας καταγομένου καί ἐν Κωνσταντινουπόλει κοιμηθέντος. 

Άγιοι του Θεού, πρεσβεύετε υπέρ ημών!

ΠΗΓΗ: https://www.orthodoxianewsagency.gr/patriarxeia/oikomeniko_patriarxio/fanari-agiokatatakseis-papa-tyxona-kai-xatzigeorgi-tou-agioreiti/