«Ἡ τοῦ στόματός σου καθάπερ πυρσός ἐκλάμψασα χάρις, τὴν οἰκουμένην ἐφώτισεν, ἀφιλαργυρίας τῷ κόσμῳ θησαυροὺς ἐναπέθετο, τὸ ὕψος ἡμῖν τῆς ταπεινοφροσύνης ὑπέδειξεν. Ἀλλὰ σοῖς λόγοις παιδεύων, Πάτερ, Ἰωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τῷ Λόγῳ Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν»
Ἂν κάποιος ζημιώνεται καὶ ἀδικεῖται, τά παθαίνει ὅλα ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἔστω καὶ ἂν αὐτοὶ ποὺ τὸν ἀδικοῦν καὶ τὸν βλάπτουν εἶναι πολλοὶ καὶ βάναυσοι. Γιατί, ἂν δὲν ἀδικηθεῖ κάποιος ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν ἑαυτό του,-λόγω τῆς λαθεμένης ἀντιμετώπισης τῶν προβλημάτων καὶ τῶν θλίψεων-, ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα καὶ ἂν κινηθεῖ ἐναντίον του, δέν θὰ μπορέσει οὔτε καὶ στὸ ἐλάχιστο νὰ τὸν βλάψει, ἂν, βέβαια, αὐτός βρίσκεται σὲ διαρκή νήψη καὶ προσευχή.
Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος