Σε ένα χωριό ζούσαν τρία παιδιά που είχαν τη φήμη πως ήταν κακομαθημένα και αγενή. Μιλούσαν άσχημα στους μεγαλύτερους, κορόιδευαν τους συμμαθητές τους και δεν άκουγαν ποτέ συμβουλές.
Μια μέρα, ο γέροντας του χωριού τα κάλεσε στον κήπο του.
«Θέλω να με βοηθήσετε», τους είπε.
«Μα πρώτα, σπάστε από ένα μικρό κλαδί από αυτά τα δέντρα.»
Τα παιδιά γέλασαν και το έκαναν εύκολα.
«Τώρα», συνέχισε ο γέροντας, «προσπαθήστε να σπάσετε αυτό το μεγάλο κλαδί.»
Προσπάθησαν όλοι μαζί, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Ο γέροντας τότε έδεσε τρία μικρά κλαδιά μαζί και τους είπε να τα σπάσουν. Πάλι δυσκολεύτηκαν.
«Βλέπετε», τους είπε ήρεμα, «όταν είστε μόνοι και συμπεριφέρεστε άσχημα, οι άλλοι σας αποφεύγουν. Γίνεστε αδύναμοι σαν τα μικρά κλαδιά. Όταν όμως σέβεστε και αγαπάτε, οι άνθρωποι στέκονται δίπλα σας. Τότε γίνεστε δυνατοί σαν τα δεμένα κλαδιά.»
Τα παιδιά σώπασαν. Για πρώτη φορά κατάλαβαν πως η αγένεια δεν τους έκανε σημαντικούς τους έκανε μόνους.
Από εκείνη τη μέρα προσπάθησαν να αλλάξουν. Και σιγά-σιγά, ο κήπος δεν είχε πια σπασμένα κλαδιά ούτε και το χωριό σπασμένες καρδιές.
Η κακή συμπεριφορά απομονώνει.
Ο σεβασμός και η καλοσύνη δυναμώνουν τον άνθρωπο.
ΠΗΓΗ: ΛΥΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ