Ένας νέος πήγε σε έναν γέροντα και του είπε:
«Γέροντα, αγαπώ μια γυναίκα, αλλά όσο περνά ο καιρός βλέπω τα ελαττώματά της και η καρδιά μου ψυχραίνεται.»
Ο γέροντας δεν απάντησε. Τον πήγε στην αυλή και του έδειξε δύο βαριά ξύλινα δοκάρια.
«Σήκωσέ τα», του είπε.
Ο νέος δυσκολεύτηκε, αλλά τα σήκωσε.
«Περπάτα κρατώντας τα μπροστά στο πρόσωπό σου.»
Μετά από λίγα βήματα, ο νέος είπε:
«Δεν βλέπω καλά τον δρόμο σκοντάφτω.»
Ο γέροντας τότε πήρε το ένα δοκάρι και το έβαλε πάνω στους ώμους του νέου.
«Τώρα;»
«Τώρα βλέπω καθαρά.»
Ο γέροντας του είπε:
«Το δοκάρι που κρατούσες μπροστά στα μάτια σου είναι τα ελαττώματα του άλλου. Όταν τα βάζεις μπροστά, δεν βλέπεις ούτε τον δρόμο ούτε την χάρη του Θεού μέσα του.
Το δοκάρι που πρέπει να σηκώνεις είναι το δικό σου.»
Και του θύμισε τον λόγο του Κυρίου:
«Τί βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸν τὴν ἐν τῷ ἰδίῳ σου ὀφθαλμῷ οὐ κατανοεῖς;»
Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον 7:3
Ο νέος σώπασε.
Πριν φύγει, ο γέροντας του είπε:
«Στη σχέση, δεν σώζει η τελειότητα. Σώζει η μετάνοια.
Όποιος πολεμά τα δικά του πάθη, βλέπει τον σύντροφό του με έλεος.
Και όπου υπάρχει έλεος, κατοικεί ο Θεός.»
Η συντροφικότητα γίνεται δρόμος αγιασμού όταν:
παύουμε να μετράμε τα λάθη του άλλου,
αρχίζουμε να θεραπεύουμε τα δικά μας,
βλέπουμε τον σύντροφο ως εικόνα Θεού και όχι ως αντικείμενο ικανοποίησης.
ΠΗΓΗ: ΛΥΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ