Κατά την τρίτην Κυριακήν της Μ.Τεσσαρακοστής η Εκκλησία προβάλλει ενώπιόν μας εις προσκύνησιν τον Τίμιον και Ζωοποιόν Σταυρόν. Προς ποίον σκοπόν; Ιδού τι λέγει το «Ωρολόγιον»:
«Παντός έργου κοπιαστικού η εκτέλεσις έχει δυσκολίαν μεγάλην, αλλά της δυσκολίας ταύτης το μέγεθος αναφαίνεται εις το μέσον αυτού, διότι ο έως τότε καταβληθείς κόπος φέρει αδυναμίαν, η δε αδυναμία ποιεί δυσκολώτερον το λοιπόν του έργου. Επειδή ουν και ημείς εφθάσαμεν, θεία χάριτι, εις αυτό το μέσον σχετικώς του της νηστείας δρόμου, όπου και η αδυναμία περιεκύκλωσεν ημάς και η δυσκολία ηύξησε, δια τούτο η αγία ημών Μήτηρ, η του Χριστού Εκκλησία, προβάλλει σήμερον εις ημάς ως βοήθημα κραταιότατον τον πανάγιον Σταυρόν, την χαράν του κόσμου, των πιστών την δύναμιν, των δικαίων το στήριγμα, και των αμαρτωλών την ελπίδα, ίνα ευλαβώς αυτόν κατασπαζόμενοι, λάβωμεν χάριν και δύναμιν προς τελείωσιν του θείου της νηστείας αγώνος».
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί κάνουμε πάντοτε, κατά τις προσευχές μας, αλλά και σε άλλες στιγμές, το σημείον του Σταυρού. Όλοι οι πιστοί πρέπει να φέρωμεν επάνω μας τον Τίμιον Σταυρόν. Ας είναι μικρός, ας είναι ξύλινος. Είναι η σημαία μας, το τρόπαιόν μας, το φυλακτήριον μας, το όπλον μας, το σύμβολον της σωτηρίας μας.
Από το βιβλίο του π.Επιφανίου Θεοδωροπούλου: Περίοδος Τριωδίου
Εικόνα: Saint.gr