Κατὰ τὴν Μ. Παρασκευὴ ἑορτάζομεν τὰ Πάθη τοῦ Κυρίου, ἤτοι ἐπιτελοῦμεν ἀνάμνησιν τῶν ἐμτυσμών, τῶν ραπισμάτων, τῶν ὕβρεων, κ.τ.λ. καὶ κυρίως τῆς σταυρώσεως καὶ τοῦ φριχτοῦ θανάτου τοῦ Κυρίου. Μᾶς ὑπενθυμίζει ἀκόμη ἡ Ἐκκλησία μας, κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, τὴν ἐν τῷ Σταυρῷ ὁμολογίαν τοῦ ληστοῦ, ὅτι ὁ Κύριος εἰνε Βασιλεὺς οὐράνιος, καὶ τὴν παράκλησίν του ὅπως τὸν ἐνθυμηθῇ εἰς τὴν Βασιλείαν Του.
Ἰδοὺ καὶ ὡραιότατον τροπάριον (τῶν αἴνων):
Ἕκαστον μέλος τῆς ἁγίας σου σαρκός, ἀτιμίαν δι' ἡμᾶς ὑπέμεινε, τὰς ἀκάνθας ἡ κεφαλή, ἡ ὄψις τὰ ἐμπτύσματα, αἱ σιαγόνες τὰ ῥαπίσματα,τὸ στόμα τὴν ἐν ὄξει κερασθεῖσαν χολὴν τῇ γεύσει, τὰ ὦτα τὰς δυσσεβεῖς βλασφημίας. Ὁ νῶτος τὴν φραγγέλωσιν, καὶ ἡ χεὶρ τὸν κάλαμον, αἱ τοῦ ὅλου σώματος ἐκτάσεις ἐν τῷ σταυρῷ, τὰ ἄρθρα τοὺς ἥλους, καὶ ἡ πλευρὰ τὴν λόγχην. Ὁ παθὼν ὑπὲρ ἡμῶν, καὶ παθῶν ἐλευθερώσας ἡμᾶς. Ὁ συγκαταβὰς ἡμῖν φιλανθρωπίᾳ, καὶ ἀνυψώσας ἡμᾶς, παντοδύναμε Σωτήρ, ἐλέησον ἡμᾶς.