Κατὰ τὴν Μ. Πέμπτην ἐπιτελοῦμεν ἀνάμνησιν τεσσάρων γεγονότων: α) Τῆς νίψεως τῶν ποδῶν τῶν Ἀποστόλων ὑπὸ τοῦ Κυρίου. β) τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, δηλαδὴ τῆς παραδόσεως εἰς ἠμας ὑπὸ τοῦ Κυρίου τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας. γ) Τῆς θαυμαστὴς προσευχῆς τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Πατέρα Του. Καὶ δ) Τῆς προδοσίας τοῦ Κυρίου ὑπὸ τοῦ Ἰούδα.
Ἰδοὺ τὸ πρῶτον τροπάριον τῆς Ἀκολουθίας αὐτῆς:
«Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο· καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν Δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνη χρησάμενον· φεῦγε ἀκόραστον ψυχήν, τὴν διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.»
Δηλαδή: Ὅταν οἱ μαθηταὶ κατὰ τὸν Μυστικὸν Δεῖπνον ἐφωτίζοντο (μὲ τὸ φῶς τῆς ἐμπράκτου ταπεινοφροσύνης) διά της νίψεως τῶν ποδῶν των ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ὁ Ὁποῖος οὕτω πολὺ τοὺς ἐτίμησε καὶ τοὺς ἐδόξασε, τότε ὁ ἀσεβὴς Ἰούδας, προσβληθεὶς ἀπὸ τὴν νόσον τῆς φιλαργυρίας, ἐσκοτίζετο (εἰς τὸν νοῦν) καὶ (μετ’ολίγον) παραδίδει Σέ, τὸν Δίκαιον Κριτήν, εἰς παρανόμους δικαστάς. Σὺ λοιπον, ἄνθρωπε, ποὺ αἰσθάνεσαι σφοδρὸν ἔρωτα διὰ τὰ χρήματα, ἔχε παντοτε πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τὸν Ἰούδαν, ὁ ὁποῖος, ἐξ’ αἰτίας τῆς ἀγάπης τῶν χρημάτων, κατήντησε νὰ (προδώσει τὸν Κύριον καὶ ἔπειτα νὰ) ἀπαγχονισθῇ (ἀπὸ τὴν ἀπελπισίαν του). Ἀπόφευγε τὸ πάθος τῆς ἀπληστίας ποὺ εἶχεν ἡ ψυχὴ τοῦ Ἰούδα, ἡ ὁποία (ἐξ’ αἰτίας αὐτου τοῦ πάθους) ἀπετόλμησε τοιαύτας πράξεις ἐναντίον τοῦ Διδασκάλου Χριστοῦ. Δόξα εἰς Σέ, Κύριε, ποὺ εἶσαι ἀγαθὸς πρὸς ὅλους (ἀκόμα καὶ πρὸς τοὺς κακοὺς καὶ ἀχαρίστους).
Ἡ Μ. Πέμπτη εἶνε ἡ ἡμέρα τῆς παραδόσεως τοῦ Μυστηρίου της θ. Εὐχαριστίας καὶ διὰ τοῦτο ὁ Ἑσπερινὸς τῆς ἡμέρας αὐτῆς εἶνε συνυφασμένος μετὰ θ. Λειτουργίας (τῆς τοῦ Μ. Βασιλείου). Ἡ Λειτουργία αὐτὴ τελεῖται κατὰ τὰς πρωινὰς ὥρας, ἐπειδὴ κατὰ τὰς ἑσπερινὰς θὰ τελεσθή ὁ Ὄρθρος τῆς Μ.Παρασκευής.
«Περίοδος Τριωδίου» Αρχιμ. Επιφάνιος Ι. Θεοδωρόπουλος, Ιερόν Ησυχαστήριον Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος