Άγιος Παντελεήμων ο Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός

Ο Άγιος Παντελεήμων (Παντελέων το πρότερον όνομα) καταγόταν από τη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας και έζησε στα χρόνια του Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.). Πατέρας του ήταν ο Ευστόργιος, ο οποίος ήταν εθνικός και μετά τις νουθεσίες του γιου του έγινε χριστιανός. Μητέρα του ήταν η Ευβούλη, η οποία προερχόταν από χριστιανική οικογένεια (βλέπε 30 Μαρτίου). Εκπαιδεύτηκε στην ιατρική από τον Ευφρόσυνο και κατηχήθηκε στη χριστιανική πίστη και βαπτίσθηκε από τον πρεσβύτερο Ερμόλαο (βλέπε 26 Ιουλίου) που ήταν ιερέας της Εκκλησίας της Νικομήδειας.

Κάποια στιγμή όταν οχιά δάγκωσε έναν νεαρό και ουσιαστικά τον θανάτωσε ο Άγιος Παντελεήμονας επικαλούμενος τον Χριστό τον ανάστησε.

Αγία Παρασκευή η Οσιομάρτυς

Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον, ἐργασαμένη φερώνυμε, τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευὴ ἀθλοφόρε· ὅθεν προχέεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ορθόδοξος Συναξαριστής

Η Κατάκριση και η Ανεξικακία-Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Μην κατακρίνεις κανένα, κι αν ακόμα τον βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια να αμαρτάνει. Λέει ο Κύριος: «Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε».

Γιατί κρίνουμε τους αδελφούς μας; Διότι δεν προσπαθούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Όποιος καταγίνεται με τη γνώση του εαυτού του δεν προλαβαίνει να παρατηρεί τους άλλους. Κατάκρινε τον εαυτό σου και θα παύσεις να κατακρίνεις τους άλλους.

Να κρίνεις την κακή πράξη, όχι αυτόν που την έκανε. Πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας αμαρτωλότερο απ’ όλους. Πρέπει να συγχωρούμε κάθε κακό του πλησίον και να μισούμε μόνο τον διάβολο που τον παρέσυρε.

Συμβαίνει κάποτε να μας φαίνεται ότι ο άλλος κάνει μια κακή πράξη. Στην πραγματικότητα όμως η πράξη αυτή μπορεί να είναι καλή, επειδή γίνεται με αγαθή πρόθεση. Η θύρα της μετανοίας είναι ανοικτή για όλους, και δεν γνωρίζουμε ποιός θα τη διαβεί πρώτος, εσύ ή αυτός που κατακρίνεις.

«Όταν κατακρίνεις τον πλησίον, διδάσκει ο όσιος Αντίοχος, τότε κρίνεσαι μαζί του κι εσύ γι’ αυτό που τον κρίνεις. Η κρίση και η κατάκριση δεν ανήκουν σ’ εμάς, αλλά μόνο στο Θεό, τον μεγάλο Κριτή, που γνωρίζει την καρδιά μας και τα κρυφά πάθη της φύσεώς μας».

Η κατάκριση φέρνει την εγκατάλειψη Του Θεού. Κι όταν ο Θεός εγκαταλείψει τον άνθρωπο στις δικές του μόνο δυνάμεις, ο διάβολος είναι έτοιμος να τον συνθλίψει, όπως η μυλόπετρα αλέθει το σιτάρι.

Ας έχουμε πάντοτε στον νου μας τα λόγια του Αποστόλου: «Ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέση». Γιατί είναι άγνωστο πόσο καιρό θα μπορέσουμε να παραμείνουμε στην αρετή. Όταν κάποιος σε προσβάλει με οποιοδήποτε τρόπο, δεν πρέπει να τον εκδικηθείς, αλλ’ αντιθέτως να τον συγχωρήσεις από την καρδιά σου. Κι αν η καρδιά σου αντιστέκεται, να την κάμψεις έχοντας πίστη στο λόγο του Κυρίου: «Εάν μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών».

Δεν πρέπει να διατηρούμε στη καρδιά μας κακία ή μίσος για τον άλλο, έστω κι αν μας εχθρεύεται. Οφείλουμε να τον αγαπάμε, κι όσο μπορούμε να τον ευεργετούμε σύμφωνα με τη διδασκαλία του Κυρίου: «Αγαπάτε τούς εχθρούς υμών». Αν αγωνισθούμε κατά τη δύναμή μας να εκπληρώσουμε την εντολή αυτή, τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα λάμψει στη καρδιά μας το θείο φώς, που θα μας φωτίζει τον δρόμο προς την άνω Ιερουσαλήμ.

Ας θελήσουμε να μοιάσουμε στα αγαπημένα παιδιά Του Θεού. Ας ζηλέψουμε την πραότητα του Δαβίδ, για τον οποίο είπε ο υπεράγαθος και φιλάγαθος Κύριος ότι βρήκε άνθρωπο που Τον ευαρεστεί και τηρεί όλες τις εντολές Του.

Έτσι εκφράζεται για τον Δαβίδ, τον αμνησίκακο και αγαθό προς τους εχθρούς του. Γι’ αυτό κι εμείς δεν πρέπει με κανένα τρόπο να εκδικηθούμε τον αδελφό μας, αν θέλουμε, κατά τον όσιο Αντίοχο, να μη συναντήσουμε εμπόδιο την ώρα της προσευχής.

Ο νόμος προστάζει να μεριμνούμε για το υποζύγιο του εχθρού. Για τον Ιώβ έδωσε μαρτυρία ο ίδιος ο Θεός ότι ήταν άνθρωπος άκακος. Ο Ιωσήφ δεν εκδικήθηκε τους αδελφούς του, που επιχείρησαν να τον σκοτώσουν. Ο Άβελ πήγε στον αδελφό του Κάϊν με απλότητα και χωρίς υποψίες.

Όπως μαρτυρεί ο λόγος του Θεού, όλοι οι άγιοι έζησαν με ακακία. Ο Θεός μας έδωσε εντολή να έχουμε έχθρα μόνο εναντίον του «όφεως», ο όποιος απάτησε εξ αρχής τον άνθρωπο και τον έδιωξε από τον Παράδεισο, δηλαδή εναντίον του ανθρωποκτόνου διαβόλου. Έδωσε επίσης ο Κύριος εντολή να έχουμε έχθρα εναντίον των Μαδιανιτών, δηλαδή των ακαθάρτων πνευμάτων της ασωτίας και υψηλοφροσύνης, που σπείρουν στην καρδιά τους αισχρούς λογισμούς.

Το όριο της αρετής και της σοφίας είναι να ενεργούμε πάντοτε με διάκριση και ανεξικακία, χωρίς πονηρία και υστεροβουλία.

Αρχιμ. Τιμοθέου, Καθηγουμένου Ι. Μ. Παρακλήτου. «Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ» – σύντομες διδασκαλίες. Εκδ. Ι.Μ.Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 1988

Άγιος Πορφύριος: "Να μάθουν τα παιδιά να ζητούν τη βοήθεια Του Θεού "

Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης

 

Μέσα στη χορεία των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης ξεχωριστή είναι η θέση του προφήτη Ηλία. Στην Καινή Διαθήκη το όνομα του προφήτη Ηλία αναφέρεται πολλές φορές από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Προδρόμου, είπε πως ο Ιωάννης θα ερχόταν «ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου» (Λουκ., κεφ. α, στ. 17), θα είχε δηλαδή τα γνωρίσματα και το ζήλο του προφήτη Ηλία, θα ήταν ο ίδιος ο προφήτης Ηλίας, όπως ο λαός τον περίμενε να ξανάρθει. Ο Ιησούς Χριστός, όταν έδωσε μαρτυρία για τον πρόδρομο Ιωάννη κι έπλεξε το εγκώμιο του, είπε πως αυτός ήταν ο Ηλίας «Αν θέλετε, να το παραδεχθείτε, αυτός είναι ο Ηλίας, που έμελλε να έλθει».

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Αγία Μαρίνα

Μάρτυς πάνσεμνε ηγλαϊσμένη, καλλιπάρθενε ωραία νύμφη, Χριστού του Λόγου Μαρίνα, πανεύφημε, της παρθενίας τω κάλλει λελάμπρυνσαι και μαρτυρίου στεφάνω κεκόσμησαι, όν εκήρυξας Χριστόν τον Θεόν, ικέτευσε δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Άγιος Πορφύριος: Περί κατακρίσεως

Το ετήσιο μνημόσυνο του π.Ηλία Φρατσέα

Την Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026 έκλεισε ένας χρόνος από της κοιμήσεως του εφημερίου του Ναού μας π. Ηλία Φρατσέα. Την Κυριακή 5 Ιουλίου 2026 τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνό του στον Ναό μας με την παρουσία πολλών πιστών. Της Θ. Λειτουργίας και του μνημοσύνου προέστη ο γαμπρός του π. Ηλία, π. Χρήστος, κληρικός της Ι.Μ.Ύδρας, συλλειτουργούντος και του πνευματικού του τέκνου, του εκ Ρουμανίας π. Ευγενίου.

Στο τέλος του μνημοσύνου ο π.Πασχάλης μίλησε για τον π.Ηλία, περιγράφοντας μεταξύ άλλων, το ιερατικό του ήθος, το θυσιαστικό του φρόνημα, την αγάπη του για την οικογένειά του και την μεγάλη προσφορά του στους εκατοντάδες ομοεθνείς του αλλά και στους ενορίτες του Αγ.Νικολάου μέσω της διακονίας του. Επίσης, ο π. Πασχάλης αποκάλυψε ότι προ πολλών ετών είχε γίνει πρόταση στον π. Ηλία από την Ι.Αρχιεπισκοπή να γίνει προϊστάμενος σε άλλον Ναό, αλλά αυτός αρνήθηκε και προτίμησε να παραμείνει απλός εφημέριος στον Άγ. Νικόλαο.

Σε άλλο σημείο ο π. Πασχάλης ανέφερε χαρακτηριστικά ότι, όταν ανέλαβε προϊστάμενος, μετά την αιφνίδια κοίμηση του π. Βασιλείου, προσέβλεπε στη στήριξη και την βοήθεια του π. Ηλία, άλλωστε ήταν ο μόνος που είχε απομείνει από τους παλαιούς εφημερίους. Όμως άλλο ήταν το θέλημα του Θεού. Μετά από πολύμηνη δοκιμασία της υγείας του τον κάλεσε κοντά Του ο Κύριος να ιερουργεί στο υπερουράνιο θυσιαστήριο.

Τέλος ο π. Πασχάλης αναφέρθηκε στην καλή συνεργασία και αδελφική αγάπη που είχανε πάντα οι ιερείς μεταξύ τους. Μπορεί να είχανε διαφορετικούς χαρακτήρες, μπορεί να ήτανε έντονες προσωπικότητες, μπορεί να υπήρχανε διαφωνίες και διαφορετικές προσεγγίσεις σε διάφορα θέματα, αλλά στο τέλος κυριαρχούσε η σύμπνοια, η κατανόηση και η συνεννόηση. Το κυριότερο δε ήταν ότι τίποτε από τα εσωτερικά της ενορίας δεν έβγαινε προς τους έξω, όλα τακτοποιούνταν οικογενειακά με πνεύμα κατανόησης και καταλλαγής. Ο π. Ηλίας είχε εγκολπωθεί πλήρως αυτό το πνεύμα και με αυτό το ήθος πορεύτηκε στην Ιερατική του ζωή.

Ως ενορία οφείλουμε ευγνωμοσύνη και στον π. Ηλία αλλά και σε όλους τους παλαιούς πατέρες του Ναού μας για όσα πολύτιμα μας δίδαξαν και μας προσέφεραν, κυρίως δε για το Ιερατικό ήθος που μας άφησαν ως Ιερή Παρακαταθήκη. 

«Τη ελπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες, τη προσευχή προσκαρτερούντες….» (Ρωμ. 12, 6-14)

Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Μηνύματα αισιοδοξίας εκπέμπονται από τη φωτεινή μορφή του Αποστόλου Παύλου και ιδιαίτερα από τη θεοκίνητη γραφίδα του.

«Τη ελπίδι χαίροντες»

Εκτός από την ελπίδα στο Θεό, κάθε άλλη είναι μάταια θα τονίσει ο Μέγας Βασίλειος : «Εκείνος που ελπίζει σε άνθρωπο ή υπερηφανεύεται για κάτι άλλο από τα βιοτικά, π.χ. για εξουσία ή χρήματα ή κάτι από αυτά που από τους πολλούς θεωρούνται σπουδαία, δεν μπορεί να ειπεί : “Κύριε ο Θεός μου, σε Σένα στήριξα όλη την ελπίδα μου”… Όπως λοιπόν δεν αρμόζει να σεβόμαστε τίποτε άλλο εκτός από το Θεό, έτσι δεν πρέπει ούτε να ελπίζουμε σε κάποιον άλλον παρά μόνον στο Θεό, που είναι Κύριος των πάντων»10 . Αυτή η ελπίδα είναι ισχυρότατο όπλο. Είναι αθάνατη και αμετάβλητη. Είναι ακίνητη, είναι η πάντα νικώσα, η πάντα δυναμένη και η πάντα κερδισμένη.

Αυτή η ελπίδα μας προφυλάσσει με ασφάλεια από κάθε φόβο : «Επί τω Θεώ ήλπισα, ου φοβηθήσομαι τι ποιήσει μοι άνθρωπος»11 και «επί τω Κυρίω ελπίζων ου μη ασθενήσω»12 .

Ολόκληρο το άρθρο: Ι.Μ.ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

«Τη θλίψει υπομένοντες»

Το κλειδί στην αντιμετώπιση των θλίψεων είναι η πίστη στον Τριαδικό Θεό και η βεβαιότητα της αγάπης Του. Μας το υπενθυμίζει ο Απόστολος Παύλος βεβαιώνοντας πως «τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν»14.

Είναι η ελπίδα στις υποσχέσεις του Θεού: «Ου μη σε ανώ ουδ΄ ου μη σε εγκαταλίπω»15,

«Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων και εκ πασών αυτών ρύσεται αυτούς ο Κύριος»16,

«Υμών δε και αι τρίχες της κεφαλής πάσαι ηριθμημέναι εισί. Μη ουν φοβηθήτε»17,

«Πιστός ο Θεός, ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε»18,

«Ιδού εγώ μεθ΄ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος»19.

Φάρμακο, επίσης, είναι η προσευχή. Μας το βεβαιώνει ο Προφήτης Δαβίδ : «Και εν τω θλίβεσθαί με επεκαλεσάμην τον Κύριον και προς τον Θεόν μου εκέκραξα. Ήκουσεν εκ ναού αγίου αυτού φωνής μου»20. Ο Απόστολος Παύλος είναι κατηγορηματικός: τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο για κείνον που προσκαρτερεί τη προσευχή21

Ολόκληρο το άρθρο: Ι.Μ.ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

«Τη προσευχή προσκαρτερούντες»

Τι σημαίνει προσκαρτερούντες; Προσκαρτερούντες σημαίνει να προσεύχεσαι θερμά και να μην αποκάμεις στην προσευχή, γιατί όταν κρούεις τη θύρα του ελέους, θα πρέπει να το κάνεις με υπομονή και επιμονή. Αυτό μας συνιστά ο Χριστός : «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε»24. Σαν παράδειγμα επίμονης προσευχής, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος παρουσιάζει την μητέρα του Νόννα, η οποία πέθανε ενώ προσευχόταν. «Εδώ κάποτε καθώς προσευχόταν είπε ο Θεός από ψηλά στην Νόννα, ‘έλα’. Κι αυτή ελευθερώθηκε χαρούμενα από το σώμα»25.

Η προσευχή ήταν το ισόβιο και καθημερινό διακόνημα του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Προσευχή όχι για τον εαυτό του, αλλά για όλο τον κόσμο, για τον κάθε άνθρωπο : «Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα. Μνήσθητι Κύριε τα παιδιά που προέρχονται από προβληματικές οικογένειες. Μνήσθητι Κύριε όλους τους φυλακισμένους, τους αναρχικούς τους ναρκωμανείς, τους φονείς, τους κακοποιούς, τους κλέφτες, φώτισον και βοήθησον αυτούς να διορθωθούν. Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που είναι σε καιρό πολέμου. Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που ζήτησαν τις προσευχές μας»26.

Ολόκληρο το άρθρο: Ι.Μ.ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΟΜΙΟΥ

Ώς λυπούμενοι ἀεί δέ χαίροντες!

Αποστολικό Ανάγνωσμα: 

«ὡς λυπούμενοι ἀεί δέ χαίροντες, ὡς πτωχοί πολλούς δέ πλουτίζοντες, ὡς μηδέν ἔχοντες καί πάντα κατέχοντες.»  Β’ Κορινθιους στ’ 10

Ερμηνεία: 

Λόγῳ τῶν δοκιμασιῶν μας αὐτῶν μᾶς νομίζουν βυθισμένους εἰς λύπην, ἡμεῖς ὅμως πάντοτε χαίρομεν. Θεωρούμεθα ὡς πτωχοί, ἡμεῖς ὅμως κάμνομεν πολλούς πλουσίους μέ πνευματικούς και οὐρανίους θησαυρούς. Παρουσιαζόμεθα σάν νά μή ἔχωμεν τίποτε, καί ὅμως κατέχομεν ὅλα. 

( Ἀπό τήν «ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΕΤΑ ΣΥΝΤΟΜΟΥ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ» τοῦ Π.Ν.Τρεμπέλα, ἔκδοση «Ο ΣΩΤΗΡ»)

Σχόλιο: 

Θά συναντήσωμεν καί ἡμεῖς εἰς τήν πορείαν τοῦ βίου μας πολλά ἤ ὀλίγα περιστατικά, τά ὁποῖα δέν θά εἶναι εὐχάριστα. Καί δι’ ἐκείνους μέν οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται μακράν ἀπό τήν Σωτήρίαν, θά εἶναι πηγή πικρίας καί λύπης ἀφορήτου. Δι’ ἡμᾶς, ὅμως οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦμεν τόν Κύριον, δέν θά ἔχουν τήν δύναμιν νά ἐξαφανίσουν καί νά ἐξαλείψουν τήν χαράν τήν ὁποίαν ὁ Κύριος ἐχάρισεν ὡς προνόμιον καί ὡς θησαυρόν πολύτιμον εἰς τούς ὀπαδούς του. Καί εἰς τάς πικροτέρας θλίψεις πού θά συνάντήσωμεν, θά πρέπῃ νά εἴμεθα «ὡς λυπούμενοι», θά κλαύσωμεν δηλαδή καί ἡμεῖς καί θά χύσωμεν δάκρυα θερμά, ὅταν ὁ θάνατος μᾶς χωρίζῃ ἀπό προσφιλῆ μας πρόσωπα. 

Μήπως ἄλλως τε καί ὁ Κύριός μας δέν ἐδάκρυσε διά τόν θάνατον τοῦ Λαζάρου καί δέν προσηυχήθη «μετά κραυγής ἰσχυρᾶς καί δακρύων» (Εβρ. ε’ 7) πρό τοῦ Σωτήρίου του Πάθους; Θά κλαύσωμεν λοιπόν καί ἡμεῖς καί δέν θά μείνωμεν ἀσυγκίνητοι καί ἀναίσθητοι εἰς τά θλιβερά γεγονότα. Οἱ λόγοι ὅμως τοῦ Κυρίου «ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἔξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον» (Ιωαν. ιζ" 33) καί τό παράδειγμα τῶν ἁγίων ἀποστόλων θά συντελοῦν εἰς τό νά μετριάζεται ἡ λύπη, ὥστε νά εἴμεθα «ὡς λυπούμενοι», ἡ δέ χαρά νά μή φεύγῃ ποτέ ἀπό τήν ψυχήν, ἔστω καί ἄν τό σῶμα πονῇ καί ὑποφέρῃ. Καί θά πραγματοποιῆται εἰς τούς Χριστιανούς ἐκεῖνο πού ἕνας εὐσεβής ποιητῆς γράφει: «Κι ἄν πόνος τό κορμί φλογίζῃ, μεσ’ στήν καρδιά τραγούδι ἀρχίζει».

Ολόκληρο το άρθρο: Αδελφότης Θεολόγων ο Σωτήρ

Εφημέριος Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης: Όσο περνούν τα χρόνια η επισκεψιμότητα ανεβαίνει

 

Τα απρόοπτα στη ζωή μας

Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη

Διαρκῶς συμβαίνουν στὴν ζωὴ μας ἀπρόοπτα.

Ἔρχεσαι στὸ μοναστήρι γιὰ νὰ βρὴς πνευματικὴ ζωή, καὶ συναντᾶς κακούς. Εἶναι ἀπρόοπτο…

Ζητὰς κελλὶ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ μοναστηριοῦ ποὺ δὲν ἔχει ὑγρασία, τὸ ἀποκτᾶς, διαπιστώνεις ὅμως ὅτι ἡ θάλασσα σοῦ προκαλεῖ ἀλλεργία, ὁπότε δὲν μπορεῖς νὰ χαρῆς οὔτε τὴν ἡμέρα οὔτε τὴν νύχτα. Ἀμέσως θὰ σοῦ πῆ ὁ λογισμός, σήκω νὰ φύγης. Εἶναι ἀπρόοπτο….

Σὲ πλησιάζω μὲ τὴν ἰδέα ὅτι εἶσαι καλὸς ἄνθρωπος καὶ βλέπω ὅτι εἶσαι ἀνάποδος. Ἀπρόοπτο.

Παρουσιάζονται συνεχῶς ἀπρόοπτα ἐνώπιόν μας, διότι ἔχομε θέλημα καὶ ἐπιθυμίες.

Τὰ ἀπρόοπτα εἶναι ἀντίθετα πρὸς τὸ θέλημα καὶ τὴν ἐπιθυμία μας, γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς φαίνονται ἀπρόοπτα, στὴν οὐσία ὅμως δὲν εἶναι.

Διότι ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπᾶ τὸν Θεὸν προσδοκᾶ τὰ πάντα καὶ λέγει πάντοτε «γενηθήτω τὸ θέλημά Σου».

Θὰ ἔρθη βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός; «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον».

Ἐπειδὴ αὐτὰ κοστίζουν στὴν σαρκικότητά μας, γι’ αὐτὸ ἐμεῖς τὰ βλέπομε ὡς ἀπρόοπτα.

Γιὰ νὰ μὴν ταράσσεσαι λοιπὸν κάθε φορᾶ καὶ στεναχωριέσαι, γιὰ νὰ μὴν ἀγωνιᾶς καὶ προβληματίζεσαι, νὰ τὰ περιμένης ὅλα, νὰ μπορῆς νὰ ὑπομένης ὅτι ἔρχεται.

Πάντα νὰ λές, καλῶς ἦλθες ἀρρώστια, καλῶς ἦλθες ἀποτυχία, καλῶς ἦλθες μαρτύριο.

Αὐτὸ φέρνει τὴν πραότητα, ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχη καμία πνευματικὴ ζωή.

Πηγή: Ι.Ν. ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΘΗΒΩΝ

Αποκατάσταση τοιχογραφιών στο Παρεκκλήσιο του Αγ.Νεκταρίου.

Τις προηγούμενες εβδομάδες έγινε συντήρηση των τοιχογραφιών, που είχαν υποστεί φθορές από την υγρασία, στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Νεκταρίου. 

Παραθέτουμε παρακάτω φωτογραφικό υλικό από τις εργασίες.

Ο Π. Ανδρέας μας εξιστορεί ένα θαύμα σε επισκέπτη από την Ουγκάντα