Αρχή της Ινδίκτου- 1 Σεπτεμβρίου

Βιογραφία

Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου, Ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾿ ἀνθρώπους Νέε. Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την Αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους. Για την περίπτωση αυτή, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στον Συναξαριστή του:

«Πρέπει να ηξεύρωμεν, αδελφοί, ότι η του Θεού Αγία Eκκλησία εορτάζει σήμερον την Iνδικτιώνα, διά τρία αίτια. Πρώτον, επειδή και αυτή είναι αρχή του χρόνου. Διά τούτο και κοντά εις τους παλαιούς Pωμάνους πολλά ετιμάτο αυτή εξ αρχαίων χρόνων. Iνδικτιών δε κατά την ρωμαϊκήν, ήτοι λατινικήν γλώσσαν, θέλει να ειπή ορισμός. 

Kαι δεύτερον εορτάζει ταύτην η Eκκλησία, επειδή και κατά την σημερινήν ημέραν, επήγεν ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός μέσα εις την Συναγωγήν των Iουδαίων, και εδόθη εις αυτόν το Bιβλίον του Προφήτου Hσαΐου, καθώς γράφει ο Eυαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. δ΄). Tο οποίον Bιβλίον ανοίξας ο Kύριος, ω του θαύματος! ευθύς εύρε τον τόπον εκείνον, ήτοι την αρχήν του εξηκοστού πρώτου κεφαλαίου του Hσαΐου, εις το οποίον είναι γεγραμμένον διά λόγου του τα λόγια ταύτα: «Πνεύμα Kυρίου επ’ εμέ, ου ένεκεν έχρισέ με, ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με, ιάσασθαι τους συντετριμμένους την καρδίαν, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν, αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει, κηρύξαι ενιαυτόν Kυρίου δεκτόν». Aφ’ ου δε ανέγνωσεν ο Kύριος τα περί αυτού λόγια ταύτα, εσφάλισε το Bιβλίον και το έδωκεν εις τον υπηρέτην. Έπειτα καθίσας, είπεν εις τον λαόν «ότι σήμερον ετελειώθησαν οι λόγοι της Προφητείας ταύτης εις τα εδικά σας αυτία». Όθεν ο λαός ταύτα ακούων, εθαύμαζε διά τα χαριτωμένα λόγια, οπού εύγαινον εκ του στόματός του, ως τούτο γράφει ο αυτός Eυαγγελιστής Λουκάς (αυτόθι).

Eίναι δε και τρίτη αιτία, διά την οποίαν η Eκκλησία του Xριστού κάμνει σήμερον ενθύμησιν της Iνδίκτου, και εορτάζει την αρχήν του νέου χρόνου: ήγουν, ίνα διά μέσου της υμνωδίας και ικεσίας, οπού προσφέρομεν εις τον Θεόν εν τη εορτή ταύτη, γένη ο Θεός ίλεως εις ημάς, και ευλογήση τον νέον χρόνον, και χαρίση τούτον εις ημάς ευτυχή και γεμάτον από όλα τα σωματικά αγαθά. Kαι ίνα φωτίση τας διανοίας μας, εις το να περάσωμεν όλον τον χρόνον καθαρώς και με αγαθήν συνείδησιν, και εις το να ευαρεστήσωμεν τω Θεώ, με την φύλαξιν των εντολών του. Kαι ούτω να τύχωμεν των εν Oυρανοίς αιωνίων αγαθών»

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Ι. ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΗΝΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026

* ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥ ΟΡΘΡΟΥ: 8:00 π.μ.

* ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΝΩΝ: 6.00 μ.μ. 

* ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΕΛΕΙΤΑΙ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

  ΕΝΑΡΞΗ ΟΡΘΡΟΥ: 7:30 π.μ.

*  Τὴν Τρίτη 1η Σπτεμβρίου, Αρχή τῆς Ἰνδίκτου, θά τελεσθεῖ  Θ.Λειτουργία. Στό τέλος τοῦ Ὄρθρου  θὰ  τελεσθεῖ  ὁ  Ἁγιασμὸς  τοῦ  Μηνός. Ἔναρξη   Ὄρθρου  7:00 π.μ.

 

* * * Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου ἑορτάζουμε τὴν Ἀνακομιδὴ τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καὶ  τὸ ὁμώνυμο  Παρεκκλήσιό μας  πανηγυρίζει.

Τήν Τετάρτη  2  Σεπτεμβρίου  τὸ  ἀπόγευμα   θὰ  ψαλλεῖ ὁ Μέγας Ἑσπερινὸς . Ἔναρξη 6:30 μ.μ.

Τό πρωὶ τῆς Πέμπτης ὁ Ὄρθρος  θὰ ξεκινήσει 7:15 π.μ. καί  στὴ συνέχεια ἡ  Θ.Λειτουργία.

Θὰ τεθοῦν σὲ προσκύνηση τὰ Ἱερὰ Λείψανα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τὰ ὁποῖα  ἀπὸ ἐτῶν φυλάσσονται στὸν  Ναό μας  ὡς  θησαυρὸς  ἀνεκτίμητος.

 

*   Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου ἡ ἑορτὴ τοῦ Γενεθλίου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἔναρξη  Ὄρθρου 7:15 π.μ. καί  θὰ  ἐπακολουθήσει   Θ.Λειτουργία.  

*  Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου ἑορτάζεται ἡ Ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἔναρξη  Ὄρθρου 7:00 π.μ. καί  θὰ  ἐπακολουθήσει   Θ.Λειτουργία.    

 * Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Σοφίας, Πίστεως, Ἐλπίδος καὶ Ἀγάπης. Ἔναρξη  Ὄρθρου 7:30 π.μ. καί  θὰ  ἐπακολουθήσει   Θ.Λειτουργία.

*  Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου ἑορτὴ τῆς Συλλήψεως τοῦ Τιμίου Προδρόμου (στήν κοιλία τῆς μητέρας του). Ἔναρξη  Ὄρθρου 7:30 π.μ. και  θὰ  ἐπακολουθήσει  Θ.Λειτουργία. 

*   Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου ἑορτὴ τῆς  Μεταστάσεως  τοῦ  Ἁγ.Ιωάννου τοῦ Θεολόγου.

*   Πέμπτη 1η Ὀκτωβρίου στὸ τέλος τοῦ Ὄρθρου  θὰ  τελεσθεῖ   ὁ  Ἁγιασμὸς τοῦ Μηνός. 

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΓΕΩΡΓΩΝ

Ἡ παροῦσα παραβολή ἀναφέρεται στό σχέδιο τῆς Οἰκονομίας, τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἑπομένως, πρόκειται περί μιᾶς διηγήσεως πού κάνει λόγο γιά τό μυστήριο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία βρίσκεται ἤδη «ἐντός ἡμῶν» (Λουκ. 17,21) καί θά ἀποκαλυφθεῖ πλήρως στό τέλος τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος, ὅταν ὁ Κύριος τῆς Ἐκκλησίας θά κρίνει «ζῶντας καί νεκρούς». Ὁ Οἰκοδεσπότης τῆς διηγήσεως φύτευσε τόν ἀμπελώνα, τόν περιέβαλε μέ «φραγμόν» (φράκτη) γιά νά τόν προστατεύσει, ἔσκαψε «ληνόν» (πατητήρι) γιά τήν κατεργασία τῶν σταφυλιῶν καί οἰκοδόμησε «πύργον» γιά τήν ἐποπτεία τοῦ χώρου. Σέ αὐτόν τόν ἀμπελώνα ἔθεσε γεωργούς γιά νά ἐργασθοῦν μέχρι τήν περίοδο τοῦ θέρους, ὁπότε θά ἔρχονταν οἱ ἄνθρωποί του γιά τήν ἀπόδοση τοῦ λογαριασμοῦ.

Ἡ ἰδιοποίηση τῶν καρπῶν τοῦ ἀμπελώνα 

Ὅμως, οἱ γεωργοί σκεπτόμενοι μέ πονηρία συνέλαβαν τούς πρώτους ἀπεσταλμένους τοῦ Οἰκοδεσπότη καί τούς κακοποίησαν, τούς «ἔδειραν», τούς «ἀπέκτειναν», τούς «ἐλιθοβόλησαν». Κακοί γεωργοί, βεβαίως, εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού δέν θέλουν νά ἀναγνωρίσουν ὅτι «ὁ ἀμπελώνας», ὁ κόσμος, ἡ ζωή, τό δῶρο τῆς ὑπάρξεως ἔχουν δοθεῖ ἀπό τόν Θεό γιά ἕναν σκοπό· γιά νά μετάσχει ὁ ἄνθρωπος στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, νά γνωρίσει, νά ἀναγνωρίσει τόν Ἐνανθρωπήσαντα Κύριο τῆς Δόξης ὡς Σωτήρα καί Λυτρωτή του, καί νά γεμίσει ὁλόκληρος ἀπό τήν ζωή, τήν χάρι, τήν ἁγιότητα, τήν δόξα καί ἀθανασία τοῦ Θεοῦ, στόν παρόντα αἰώνα καί τήν αἰωνιότητα. Ἀπεσταλμένοι τοῦ Κυρίου, στό πρῶτο στάδιο τῆς ἀποστολῆς, εἶναι οἱ Προφῆτες, οἱ Πατριάρχες, οἱ Δίκαιοι τοῦ παλαιοῦ Ἰσραήλ, τούς ὁποίους μέ πεῖσμα δέν ἀποδέχθηκε ὁ κόσμος ἀλλά τούς σκότωσε. Οἱ γεωργοί τῆς παραβολῆς ἤθελαν νά κατακρατήσουν, νά ἰδιοποιηθοῦν τούς καρπούς, δηλαδή νά ζήσουν ἀπό τίς δωρεές, τά χαρίσματα, τόν πλοῦτο τῆς καλοσύνης τοῦ Θεοῦ, χωρίς, ὅμως, νά ἀποδεχθοῦν Αὐτόν πού προσφέρει τά ἀγαθά. Ὁ Κύριος ὅμως, ὁ Ὁποῖος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. 2,4), δέν ἐγκαταλείπει τό πλάσμα Του. Συνεχῶς δεικνύει ὁδούς μετανοίας, σωτηρίας, ἐπιστροφῆς.

Η Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Μνήμη δικαίου μετ᾽ ἐγκωμίων· σοὶ δὲ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου Πρόδρομε· ἀνεδείχθης γὰρ ὄντως καὶ Προφητῶν σεβασμιώτερος, ὅτι καὶ ἐν ῥείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τὸν κηρυττόμενον· ὅθεν τῆς ἀληθείας ὑπεραθλήσας, χαίρων εὐηγγελίσω καὶ τοῖς ἐν ᾅδῃ, Θεὸν φανερωθέντα ἐν σαρκί, τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, καὶ παρέχοντα ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Η πανοπλία του Χριστιανού

Ιωάννης Καραβιδόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Ο Απ. Παύλος, αν και με έμφαση υπογραμμίζει στις επιστολές του ότι στον σταυρό του Χριστού νικήθηκαν κατά κράτος οι αντίθεες σατανικές δυνάμεις, ωστόσο κάνει λόγο και για το καθήκον των πιστών να αγωνίζονται στην καθημερινή τους ζωή εναντίον τους. Χαρακτηριστικό επί του θέματος αυτού είναι το απόσπασμα από την προς Εφεσίους επιστολή [Εφεσ. 6,10-17]. 

Ενόψει αυτού του αγώνα προτείνει ο Παύλος να εξοπλιστούν οι πιστοί με τα ακόλουθα όπλα που τα ονομάζει «πανοπλία του Θεού»:

α) Να ζωστούν στη μέση τους με την αλήθεια. Ο Παύλος έχει προφανώς υπ’ όψη του τη φαρδιά ζώνη των Ρωμαίων στρατιωτών που προστατεύει τη μέση διευκολύνοντας την ευκινησία του σώματος. Η αλήθεια στην περιοχή της χριστιανικής πίστεως κάνει τους ανθρώπους ικανούς να αντιμετωπίσουν τις πλάνες που κυριαρχούν στην εποχή μας.

β) Ο θώρακας της δικαιοσύνης είναι κατά την ερμηνεία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ο ενάρετος βίος.

Άγιος Φανούριος ο Νεοφανής, ο Μεγαλομάρτυρας και το έθιμο της Φανουρόπιττας

Ο Άγιος Φανούριος είναι από τους πιο αγαπητούς άγιους σε όλο τον ελληνικό λαό, που κάθε χρόνο τιμά και πανηγυρίζει την μνήμη του στις 27 Αυγούστου.

Αυτός ο τόσο αγαπητός άγιος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χωρίς αμφιβολία ως δώρο Θεού, διότι ήταν και παράμενε άγνωστος για πολλούς αιώνες. Έγινε γνωστός από την τυχαία εύρεση της εικόνας του τον 14ο αιώνα μ.Χ. στη Ρόδο, όταν έσκαβαν παλιά σπίτια στο νότιο μέρος του παλιού τείχους. Εκεί βρέθηκε αρχαίος ναός με πολλές κατεστραμμένες εικόνες και μεταξύ αυτών και η καλά διατηρημένη εικόνα επί της οποίας ο τότε μητροπολίτης Ρόδου Νείλος ο Β' ο Διασπωρινός (1355 - 1369 μ.Χ.) διάβασε το όνομα του Αγίου «ὁ ἅγιος Φανῶ».

Στην εικόνα, ο Άγιος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο δεξιό του χέρι σταυρό, πάνω στον όποιο υπήρχε λαμπάδα αναμμένη, γύρω δε από την εικόνα τα 12 μαρτύρια του. Σε αυτά ο Μάρτυς παρουσιαζόταν: να στέκεται ανάμεσα σε στρατιώτες και να δικάζεται από τον ηγεμόνα· να πλήττεται απ’ αυτούς με πέτρες στο στόμα και την κεφαλή· να μαστιγώνεται πάλι απ’ αυτούς απλωμένος κατά γης· να κάθεται γυμνός και να ξέεται το σώμα του με σιδερένια νύχια· να είναι κλεισμένος στη φυλακή· να βασανίζεται μπροστά στο βήμα του ηγεμόνα· να καίεται στα μέλη του σώματος του με αναμμένες λαμπάδες· να είναι δεμένος σε μάγγανο και να βασανίζεται· να βρίσκεται ανάμεσα σε θηρία αβλαβής· να είναι ξαπλωμένος κατά γης και να πιέζεται το σώμα από ένα μεγάλο λίθο· να είναι μέσα σε ειδωλολατρικό ναό βαστάζοντας στις παλάμες του αναμμένα κάρβουνα και ο διάβολος να δραπετεύει στον αέρα με θρήνους· να στέκεται μέσα σε ένα καμίνι φωτιάς έχοντας υψωμένα τα χέρια σε σχήμα δεήσεως.

Η αγάπη και η τιμή με την οποία περιβάλλεται ο Άγιος Φανούριος έγινε αφορμή να δημιουργηθούν διάφορες ωραίες και ευλαβείς παραδόσεις στο λαό μας, ανάμεσα στις οποίες είναι και το εορταστικό έθιμο της «Πίττας του Αγίου Φανουρίου», ή της «Φανουρόπιττας» που γίνεται την παραμονή της εορτής του. Η πίτα αυτή είναι συνήθως μικρή και στρογγυλή σαν μικρός άρτος, μοιράζεται στους πιστούς και γίνεται άλλοτε για να φανερώσει κάποιο χαμένο αντικείμενο ή κάποια χαμένη υπόθεση ή ακόμα να φανερώσει την υγεία σε κάποιον ασθενή.Υπάρχει επίσης και παράδοση ότι με τη πίτα αυτή γίνεται μνεία της μητέρας του, αλλά άγνωστο για ποιο λόγο.

Άγιος Συμεών Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης: Για την ιερή και θεοποιό προσευχή

Αυτή λοιπόν η θεία προσευχή, η επίκληση του Σωτήρα μας, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»... 

Είναι εν πρώτοις προσευχή, γιατί με αυτή ζητούμε το θείο έλεος. Και ευχή, γιατί παραδίνομε τον εαυτό μας στο Χριστό με την επίκλησή Του. 

Και ομολογία, γιατί αυτό ομολόγησε ο Πέτρος και δέχτηκε το μακαρισμό του Κυρίου(2). 

Και παρέχει το Πνεύμα, γιατί κανένας δε λέει Κύριο τον Ιησού παρά μόνο με το Άγιο Πνεύμα(3). 

Είναι και χορηγός θείων δωρεών, αφού γι' αυτή την ομολογία υποσχέθηκε ο Χριστός στον Πέτρο να του δώσει τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών(4).

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Βιογραφία

Εὔκοσμος ὤφθης κόσμος, ὦ Κοσμᾶ μάκαρ,

Κόσμον λόγοις σοῖς αἵμασι τ᾽ αγλαΐσας.

Ο Άγιος Κοσμάς υπήρξε φωτοφόρος απόστολος του Ευαγγελίου, στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Η Εκκλησία του Χριστού, για να τιμήσει τον αγώνα και την προσφορά του, τον ονόμασε Ισαπόστολο.

Ο Άγιος Κοσμάς γεννήθηκε στο χωριό Ταξιάρχης της επαρχίας Αποκούρου που βρίσκεται κοντά στο χωριό Μεγάλο Δένδρο Ναυπακτίας, το 1714 μ.Χ., από γονείς ευσεβείς, που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Είκοσι χρονών μετέβη στο Άγιο Όρος, για να σπουδάσει στο εκεί νεοσύστατο σχολείο του Βατοπεδίου. Ο Άγιος Κοσμάς, ονομαζόταν αρχικά Κωνσταντίνος και μετά την αποφοίτησή του, πήγε στη Μονή Φιλόθεου, όπου έγινε μοναχός (1759 μ.Χ.) και κατόπιν Ιερομόναχος και έλαβε το όνομα Κοσμάς.

Ο Άγιος γνωρίζοντας ότι το Έθνος κινδύνευε, δεν ησύχαζε και φλεγόταν νύχτα-μέρα από τον πόθο να βγει και να διδάξει στους σκλαβωμένους Έλληνες τα Άγια Γράμματα. Όμως, θεωρούσε τον εαυτό του ταπεινό και αδύνατο να επωμισθεί τέτοιο φορτίο. Με θεία αποκάλυψη, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον αδελφό του Χρύσανθο, που ήταν δάσκαλος. Αυτός του έκανε μερικά μαθήματα ρητορικής, που θα βοηθούσαν τον Κοσμά στο κήρυγμα. Έπειτα, αφού πήρε την άδεια του Πατριάρχη Σεραφείμ, όργωσε στην κυριολεξία την Ελλάδα, διδάσκοντας στους «ραγιάδες» το λόγο του Θεού.

Η Παναγία, το Λιμάνι του κάθε ανθρώπου!

Στη ζωή μας, που μοιάζει με μια ταραγμένη θάλασσα με κύματα δυσκολιών και αβεβαιότητας, η Παναγία είναι το ασφαλές λιμάνι που προσφέρει καταφύγιο και ελπίδα. Όπως οι ναυτικοί στρέφονται προς το φως του φάρου για να σωθούν, έτσι και εμείς στρεφόμαστε προς τη Μητέρα του Θεού, ζητώντας την προστασία και τη συμπαράστασή Της.  

Με την αγάπη και την καλοσύνη Της, η Παναγία αγκαλιάζει κάθε ψυχή, ανεξάρτητα από τις αμαρτίες ή τις αδυναμίες της. Είναι η Μητέρα που ακούει, κατανοεί και μεσιτεύει για εμάς μπροστά στον Κύριο. Στη δική Της παρηγοριά, βρίσκουμε την ηρεμία και τη δύναμη να συνεχίσουμε, γνωρίζοντας ότι δεν είμαστε ποτέ μόνοι.  

Γι’ αυτό, σε κάθε δοκιμασία και χαρά, ας τρέχουμε προς το λιμάνι Της, γιατί εκεί θα βρούμε αληθινή ανακούφιση και την ευλογία της Μητέρας του Θεού.

Ⲡⲁⲧⲏⲣ ⲀⲐⲁⲛⲁⲥⲓⲟⲥ

Ἱερὰ Μονὴ ΠⲀνⲀγίⲀς ΜⲀλεβῆς

12-8-2026

🌻 Πηγή: Λύρα του Πνεύματος

27 Θαυματουργές και ιστορικές εικόνες Της Παναγίας μας

Όποιος έχει πρότυπο Την Παναγία, ζητά τη χάρη της. Μητροπολίτης Παύλος

Η ΠΑΝΣΕΠΤΗ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΥΠΕΡΑΓΝΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΗΣ ΜΑΡΙΑΣ

«Τὴν σὴν δοξάζουσι Κοίμησιν, Ἐξουσίαι, Θρόνοι, Ἀρχαὶ, Κυριότητες, Δυνάμεις καὶ Χερουβίμ, καὶ τὰ φρικτὰ Σεραφίμ. Ἀγάλλονται γηγενεῖς ἐπὶ τῇ θείᾳ σου δόξῃ κοσμούμενοι. Προσπίπτουσι βασιλεῖς, σὺν Ἀρχαγγέλοις Ἀγγέλοις καὶ μέλπουσι· Κεχαριτωμένη χαῖρε, μετὰ σοῦ ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ, διὰ σοῦ τὸ μέγα ἔλεος».

Τη δική σου κοίμηση δοξάζουν όλα τα Αγγελικά Τάγματα: Εξουσίες, Θρόνοι, Αρχές, Κυριότητες, Δυνάμεις και Χερουβείμ και τα φρικτά Σεραφείμ. Αγάλλονται οι άνθρωποι στολισμένοι με τη θεϊκή σου δόξα. Πέφτουν και σε προσκυνούν βασιλείς μαζί με Αρχαγγέλους και Αγγέλους και σου ψάλλουν. Χαριτωμένη, χαίρε, είναι μαζί σου ο Κύριος, που προσφέρει στον κόσμο μέσα από σένα το άπειρο έλεος.

Αν «ο θάνατος των οσίων είναι τίμιος και η μνήμη δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια», πόσο μάλλον την μνήμη της αγίας των αγίων, δια της οποίας επέρχεται όλη η αγιότης στους αγίους, δηλαδή τη μνήμη της αειπάρθενης και Θεομήτορος, πρέπει να την επιτελούμε με τις μεγαλύτερες ευφημίες; Όπως άλλωστε το πράττομε σήμερα που εορτάζομε την επέτειο της αγίας κοιμήσεως ή μεταστάσεώς της, που αν και με αυτή είναι ολίγο κατωτέρα από τους αγγέλους εξεπέρασε σε ασύγκριτο βαθμό και τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και όλες τις επάνω από αυτούς υπερκόσμιες δυνάμεις δια της εγγύτητος προς τον Θεό των όλων και δια των από ανέκαθεν γραμμένων και πραγματοποιημένων σ’αυτήν θαυμασίων. Διότι γι’αυτήν συνέβησαν θείες προρρήσεις θεολήπτων προφητών. Θαυματουργίες που προεδείκνυαν ότι επρόκειτο να έλθει το μέγα θαύμα της οικουμένης, αυτή η αειπάρθενη Θεομήτωρ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

  

Εορτάζουμε τη σεπτή μεταμόρφωση του Χριστού και ο λόγος μας είναι για το φως.

Το ευαγγελικό κείμενο λέγει:

” Έπειτα από έξι ημέρες παραλαμβάνει ο Ιησούς τον Πέτρο και Ιάκωβο και Ιωάννη και τους ανεβάζει ιδιαιτέρως σε υψηλό όρος και μεταμορφώθηκε εμπρός τους και έλαμψε το πρόσωπό του σαν ο ήλιος”.

Μετά από ποιά μέρα αριθμεί τις έξι;

Έπειτα από εκείνη που ο Κύριος διδάσκοντας τους μαθητές του, έλεγε ότι πρόκειται να έλθει ο Υιός του ανθρώπου μέσα στη δόξα του Πατέρα του.

Δόξα του Πατρός και βασιλεία του καλεί εδώ το φως της μεταμορφώσεώς του. Αυτό εκθέτει σαφέστερα και ο ευαγγελιστής Λουκάς όταν λέγει:

” πέρασαν από αυτούς τους λόγους οκτώ περίπου μέρες, τότε αφού παρέλαβε τον Πέτρο και τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, ανέβηκε στο όρος για να προσευχηθεί και καθώς προσευχόταν, το είδος του προσώπου του έγινε διαφορετικό και τα ενδύματά του άστραψαν από λευκότητα”.

Πως όμως ο μεν ένας ευαγγελιστής είπε οκτώ τις ημέρες και ο άλλος μετά έξι μερες;

Κύριε ό,τι θέλει η Αγάπη σου

 

Η εντολή της αγάπης: Συμεών του Νέου Θεολόγου

Κάθε προσπάθεια καὶ κάθε ἄσκησις, ποὺ γίνονται μὲ πολλὴν κόπον, ἐὰν μὲ πνεῦμα ταπεινώσεως δὲν καταλήγουν εἰς τὴν ἀγαπην, εἰναι μάταια καὶ δὲν ἐπιφέρουν κανένα καρπόν. Διότι μὲ καμμίαν ἄλλην ἀρετὴν ἢ ἐντολὴν Τοῦ Κυρίου δὲν δύναται νὰ εἰναι κάνεις μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. "Ἀπ'αυτό θὰ γνωρίζουν ὅλοι ὀτι εἶσθε μαθηταί μου, ἐὰν δηλαδὴ ἐχετε ἀγάπην μεταξύ σας". Διότι ἐξ αἰτίας τῆς ἀγάπης "ὁ Λόγος ἐσαρκώθη καὶ ἔμεινεν ἀνάμεσά μας". Ἀπὸ ἀγαπην ὁ Θεὸς ἔγινεν ἄνθρωπος καὶ ὑπέμεινεν ἑκουσίως ὅλα τὰ ζωηφόρα πάθη, διὰ νὰ ἐλευθερώση ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ Ἅδου τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ἀνεβάση εἰς τοὺς οὐρανούς.

Βιβλίο: Συμεών του Νέου Θεολόγου Άπαντα, Άπαντα Των Αγίων Πατέρων. Εκδόσεις: Ωφέλιμου Βιβλίου 

Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού

Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο (βλέπε 29 Ιουνίου), τον Ιωάννη (βλέπε 26 Σεπτεμβρίου) και τον Ιάκωβο (βλέπε 30 Απριλίου) και ανέβηκε στό όρος Θαβώρ για να προσευχηθεί. Όπως σημειώνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Eπήρε δε τρεις μόνους Aποστόλους, ως προκρίτους και υπερέχοντας. O μεν γαρ Πέτρος επροκρίθη, επειδή ηγάπα πολλά τον Xριστόν. O δε Iωάννης, επειδή ηγαπάτο από τον Xριστόν. O δε Iάκωβος, επειδή εδύνετο να πίη το ποτήριον του θανάτου, το οποίον και ο Kύριος έπιεν».

Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωϋσής (βλέπε 4 Σεπτεμβρίου) και ο Ηλίας (βλέπε 20 Ιουλίου). Γράφει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί, και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού, και των Προφητών. O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν».

Αγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Αρρωστημένη θρησκευτικότητα

 «Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητας για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητας για την αμαρτωλότητά του.

Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση, άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια…

Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι, όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία.

Του απάντησα: Παραδέχομαι, ότι μερικοί χριστιανοί, από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών, αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μια χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια.

Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές, κοντά στον Χριστό, φεύγουν με την μετάνοια και την εξομολόγηση, η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών, που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει».

Ο Άγιος Πορφύριος για τον παράδεισο