Μεγάλη χαρά και ευλογία για την ενορία μας, η εικόνα της Παναγίας της Γοργουπηκόου που δωρήθηκε στον Ναό μας.
Πρόκειται για πιστό φωτοαντίγραφο της εικόνος που βρίσκεται στην Ι.Μ.Δοχειαρίου στο Άγιο Όρος.
Την Πέμπτη 1η Οκτωβρίου, ημέρα κατά την οποία εορτάζει η Παναγία η Γοργουπήκοος θα ψάλλουμε την ακολουθία της και θα τελέσουμε Θ.Λειτουργία. Έναρξη Όρθρου 7:30π.μ.
* ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥ ΟΡΘΡΟΥ: 8.00 π.μ.
* ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΝΩΝ: 6.00 μ.μ.
* ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΕΛΕΙΤΑΙ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.
ΕΝΑΡΞΗ ΟΡΘΡΟΥ: 07.30 π.μ.
* Πέμπτη 1 Ὀκτωβρίου θὰ τελεσθεῖ Θ.Λειτουργία. Ἔναρξη Ὄρθρου 7:30π.μ.
Ὁ Ἁγιασμὸς τοῦ μηνός
θὰ τελεσθεῖ
στό τέλος τοῦ Ὄρθρου.
* Ἀπὸ τὴν Τετάρτη 7 Ὀκτωβρίου θὰ τελεῖται μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ Ἱ. Παράκληση στὸν Ἅγιο Νεκτάριο.
* Κυριακή 18 Ὀκτωβρίου,
ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγ. Ἀποστόλου
& Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ.
* Τρίτη 20 Ὀκτωβρίου, ἑορτὴ τοῦ Ἁγ. Γερασίμου
Κεφαλληνίας καὶ τοῦ Ἁγ.
Ἀρτεμίου μεγαλομάρτυρος. Ἔναρξη Ὄρθρου
7:30π.μ. καί θὰ ἐπακολουθήσει Θ.Λειτουργία.
* Δευτέρα 26 Ὀκτωβρίου, ἑορτὴ τοῦ Ἁγ. Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου. Ἔναρξη Ὄρθρου 7:30π.μ. καί θὰ ἐπακολουθήσει Θ.Λειτουργία.
*
Τετάρτη 28 Ὀκτωβρίου ἑορτὴ τῆς Ἁγ. Σκέπης τῆς Θεοτόκου καὶ τῶν Τεσσάρων Κρητῶν μαρτύρων θὰ ἔχουμε πανηγυρικὴ Θ.
Λειτουργία μὲ προσκύνηση Τεμαχίου τῆς Ἱερᾶς Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου καί Ἱερῶν
λειψάνων τῶν Ἁγίων Τεσσάρων Μαρτύρων τῶν ἐν Ρεθύμνῃ. Ἔναρξη Ὄρθρου 7:15π.μ.
* Σάββατο 31 Ὀκτωβρίου στὸ τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ θὰ τελεσθεῖ ὁ Ἁγιασμὸς τοῦ
μηνός Νοεμβρίου.
Αρχιμανδρίτης Πέτρος, Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας
Διαβάζουμε στον βιο του Αγίου Σιλουανού:
“Κύριε, βλέπεις πως θέλω να προσευχηθώ με καθαρό νου, αλλά οι δαίμονες δεν με αφήνουν. Δίδαξέ με τι πρέπει να κάνω, για να μη με ενοχλούν”.
Και άκουσε στην ψυχή του την απάντηση:
“Οι υπερήφανοι πάντοτε έτσι υποφέρουν από τους δαίμονες”.
“Κύριε, δίδαξέ με τι πρέπει να κάνω, για να ταπεινωθεί η ψυχή μου”, είπε ο Σιλουανός.
Και ήρθε νέα απάντηση από τον Θεό στην καρδιά:
“Κράτα τον νου σου στον άδη και μην απελπίζεσαι”»[8].
Η σύντομη αυτή συνομιλία σηματοδότησε νέο και εξαιρετικά σπουδαίο στάδιο στη ζωή του Αγίου. Ο θειος λόγος του μετέδωσε καινούργια ζωή και άνοιξε τα μάτια της ψυχής του, να αρχίσουν να κατανοούν το μυστήριο της χριστοειδούς ταπεινώσεως. Του αποκάλυψε ότι η ρίζα της αμαρτίας, ο σπόρος του θανάτου, είναι η υπερηφάνεια· ότι ο Θεός είναι ταπείνωση, και ως εκ τούτου, όποιος επιθυμεί να ενωθεί με τον Κύριο, οφείλει να μαθητεύσει στην ταπείνωση.
Διαβάστε εδώ το πλήρες άρθρο: Πεμπτουσία
Αρκετοί είχαν την άποψη ότι ο Ιωάννης δεν πέθανε, αλλά μετατέθηκε στην άλλη ζωή, όπως ο Ενώχ και ο Ηλίας. Αφορμή γι' αυτή την άποψη έδωσε το γνωστό ευαγγελικό χωρίο, Ιωάννου κα’ 22. Όμως, ο αμέσως επόμενος στίχος κα' 23 διευκρινίζει τα πράγματα.
Η παράδοση που ασπάσθηκε η Εκκλησία μας είναι η έξης: Ο Ιωάννης σε βαθειά γεράματα πέθανε στην Έφεσο και τάφηκε έξω απ' αυτή. Αλλά μετά από μερικές ήμερες, όταν οι μαθητές του επισκέφθηκαν τον τάφο, βρήκαν αυτόν κενό. Η Εκκλησία μας, λοιπόν, δέχεται ότι στον αγαπημένο μαθητή του Κυρίου συνέβη ότι και με την Παναγία μητέρα Του. Δηλαδή, ο Ιωάννης ναι μεν πέθανε και ετάφη, αλλά μετά τρεις ημέρες αναστήθηκε και μετέστη στην αιώνια ζωή, για την οποία ο ίδιος, να τί λέει σχετικά: «Ὁ ἔχων τὸν υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν, ὁ μὴ ἔχων τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει» (Α' επιστολή Ιωάννου, ε' 12). Εκείνος, δηλαδή, που είναι ενωμένος μέσω της πίστης με το Χριστό και τον έχει δικό του, έχει την αληθινή και αιώνια ζωή. Εκείνος, όμως, που δεν έχει τον Υιό του Θεού, να έχει υπ’ όψιν του πως δεν έχει και την αληθινή και αιώνια ζωή.
Ρωτώ τον άνθρωπο των αισθήσεων : Ποιος είσαι εσύ; Και αυτός απαντά: Εγώ είμαι εγώ. Και εννοεί το σώμα του.
Ρωτώ τον σκεπτόμενο άνθρωπο: Ποιος είσαι εσύ; Και αυτός απαντά: Δύο ξένους βλέπω μέσα μου, κι εγώ διεισδύω ανάμεσά τους, φιλοξενούμενος τη μία στον έναν, την άλλη στον δεύτερο. Και εννοεί την ενστικτώδη και τη συνειδητή ψυχή του.
Ρωτώ τον πνευματικό άνθρωπο: Ποιος είσαι εσύ; Και αυτός απαντά: Υπάρχει κάποιος στο βάθος της ψυχής μου, απλώνω τα χέρια μου να τον φθάσω, όμως βλέπω, ότι γι’αυτό θα χρειαζόμουν χέρια μακρύτερα από το σύμπαν. Ρώτα αυτόν ποιος είμαι εγώ!
Εάν είσαι άνθρωπος, πρέπει σ’αυτή τη ζωή να παλεύεις με τον Θεό, όπως και ο Ιακώβ πάλευε. Ποιος στη χάρη σου, εάν ο Θεός σε νικήσει. Αλίμονό σου, εάν εσύ νικήσεις τον Θεό και μείνεις μόνος στον τόπο της μονομαχίας. Επειδή σ’αυτή την περίπτωση δεν νίκησες εσύ, αλλά ο θάνατος.
Και η πιο απεχθής ακαθαρσία του σώματος είναι λεπτομέρεια απέναντι στην ακαθαρσία της λερωμένης ψυχής. Λίγο νερό και λίγο σαπούνι και όλη η ακαθαρσία του σώματος νίβεται. Αλλά η ακαθαρσία της ψυχής δεν μπορεί να πλυθεί με κανένα μέσο, ώσπου η ψυχή να ανανεωθεί.
Το ακάθαρτο πάτωμα πλένεται, αλλά ο ακάθαρτος αέρας στο δωμάτιο δεν μπορεί με τίποτα να πλυθεί, με τίποτα να καθαριστεί, πρέπει να διωχθεί από το δωμάτιο και να αλλαχθεί με καθαρό αέρα. Έτσι είναι και με την ψυχή. Η λερωμένη ψυχή πρέπει να ανανεωθεί, να αναγεννηθεί, για να γίνει καθαρή. Όταν έχει παράθυρο στο δωμάτιο, είναι εύκολο να καθαρίσουμε τον ακάθαρτο αέρα και να τον αντικαταστήσουμε με φρέσκο. Όμως, Πώς ο ακάθαρτος αέρας θα καθαριστεί στους χώρους χωρίς παράθυρα;
Όποιου η ψυχή έχει παράθυρο απέναντι στον Θεό, εύκολα θα φρεσκαριστεί, θα καθαριστεί, θα ανανεωθεί, θα αναγεννηθεί. Όμως πώς θα καθαριστεί η ακάθαρτη ψυχή εκείνου, που δεν έχει κανένα άνοιγμα προς τον Θεό, σαν πηγή ψυχικής φρεσκάδας και ανανέωσης;
Πηγή: Aγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Στοχασμοί περί καλού και κακού, Εκδόσεις: Εν Πλω
Έτσι προφήτευσε ο προφήτης Ησαΐας για τον Πρόδρομο του Κυρίου, Ιωάννη: «Φωνὴ βοῶντος ἐν τὴ ἐρήμω, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τᾶς τρίβους αὐτοῦ». (Ησαΐας μ', 3). Δηλαδή, φωνή ανθρώπου, που φωνάζει στην έρημο και λέει: «Ετοιμάστε το δρόμο, απ’ όπου θα έλθει ο Κύριος σε σας. Κάνετε ίσιους και ομαλούς τους δρόμους, από τους οποίους θα περάσει». Ξεριζώστε, δηλαδή, από τις ψυχές σας τα αγκάθια των αμαρτωλών παθών και ρίξτε μακριά τα λιθάρια του εγωισμού και της πώρωσης και καθαρίστε με μετάνοια το εσωτερικό σας, για να δεχθεί τον Κύριο. Η φωνή αυτή, που ήταν ο Ιωάννης, γεννήθηκε με θαυμαστό τρόπο. Ο Πατέρας του Ζαχαρίας ήταν Ιερέας. Την ώρα του θυμιάματος μέσα στο θυσιαστήριο, είδε άγγελο Κυρίου, που του ανήγγειλε, ότι θα αποκτούσε γιο και θα ονομαζόταν Ιωάννης. Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά, αλλά δυσπίστησε. Η γυναίκα του ήταν στείρα και γριά, πώς θα γινόταν αυτό που άκουγε; Τότε ο άγγελος του είπε ότι για να τιμωρηθεί η δυσπιστία του, μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού, αυτός θα έμενε κωφάλαλος. Πράγματι, η Ελισάβετ συνέλαβε, και μετά εννιά μήνες έκανε γιο. Μετά οκτώ ήμερες, στην περιτομή του παιδιού, οι συγγενείς θέλησαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία. Όμως, ο Ζαχαρίας, έγραψε επάνω σε πινακίδιο το όνομα Ιωάννης. Αμέσως δε, λύθηκε η γλώσσα του, και η χαρά για όλους ήταν μεγάλη.
Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής
ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΥΚΑΚΙΩΝ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ
αρχιμ. Μιχαήλ Σταθάκης
αρχαιολόγος
3. Σεπτέμβριος 2026
ΑΚΙΔΟΓΡΑΦΗΜΑ-ΚΡΥΠΤΟΛΕΞΟ
Το
κειμήλιο το οποίο παρουσιάζεται στο αφιέρωμα της Ενορίας μας, του Αγ. Νικολάου
Πευκακίων, για τον μήνα Σεπτέμβριο είναι τόσο ιδιαίτερο όσο και μοναδικό.
Εντάσσεται στην κατηγορία των ακιδογραφημάτων-χαραγμάτων, των γκράφιτι όπως θα
λέγαμε σήμερα. Ταυτόχρονα όμως, η ερμηνεία του με βάση τα δεδομένα, τα οποία θα
σας καταστούν ευθύς αμέσως γνωστά, ενδεχομένως να είναι μια ευφάνταστη υπόθεση.
Παράλληλα είναι πολύ πιθανό να ανταποκρίνονται σε μια άγνωστη ιστορική
λεπτομέρεια, ασήμαντη συγκριτικά με το σύνολο της δράσης του προσώπου με οποίο
γίνεται η σύνδεση, σημαντικότατη όμως, για λόγους τους οποίους δύναται να
αντιληφθεί και ο πλέον απλούς αναγνώστης μας.
Τον
Φεβρουάριο του 2023 ήλθαμε στο ναό του Αγ. Νικολάου, από το Ίδρυμα Ποιμαντικής
Επιμορφώσεως της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, το οποίο και διενεργούσε το έργο
της ψηφιοποίησης των ιερών κειμηλίων, ώστε να καταγράψουμε τα υπάρχοντα εν
γένει εκκλησιαστικά αντικείμενα και να καταρτίσουμε τον κατάλογο με τις
σχετικές οδηγίες προς τα συνεργεία, τα οποία θα ακολουθούσαν, για να
αποτυπώσουν ψηφιακά το καταγεγραμμένο υλικό.
Τότε
ζήτησα από τον μακαριστό πλέον π. Βασίλειο Βολουδάκη -ο οποίος με περισσή
επιμέλεια και αγωνία, αλλά και εν τέλει με ικανοποίηση στήριξε την διαδικασία-
να ανέβω στα κωδωνοστάσια για να καταγράψω τις καμπάνες του ναού. Είναι η πρώτη
φορά που έγινε προσπάθεια καταγραφής των κωδώνων των αθηναϊκών ενοριών, όπου
φυσικά αυτό ήταν εφικτό λόγω προσβασιμότητας ή μη στο χώρο. Ας σημειωθεί ότι οι
καμπάνες φέρουν πλήθος πληροφοριών στο σώμα τους, όπως αφιερωματικές επιγραφές,
χρονολογίες, διάφορα διακοσμητικά, χυτήρια κατασκευής, χτυπήματα καθώς και
πληροφορίες για την κατασκευή τους αλλά και για τεχνικά χαρακτηριστικά τους.
Οδηγώντας με λοιπόν ο πατήρ στη σκάλα, η οποία οδηγεί στο υπερώο, τον γυναικωνίτη
κατά το κοινώς λεγόμενο, θυμήθηκε μια πληροφορία…
-Ξέρεις,
ότι εδώ είχε δουλέψει ως εργάτης κατά την ανέγερση των καμπαναριών ο Άρης
Βελουχιώτης; με ρώτησε…
-Ποιος;
απάντησα με έκπληξη…
-Ναι!
Έτσι είναι! Και τώρα που ανεβαίνεις εκεί το θυμήθηκα.
Συγκράτησα
την πληροφορία, ώστε αν κάποτε εκδοθεί ιστορικό για το ναό να αναφερθεί.
Ανεβαίνοντας την κλίμακα παρατήρησα στους τοίχους των κωδωνοστασίων και πέριξ
των παραθύρων -φυσικά στην εσωτερική τους πλευρά- μολυβένιες σημειώσεις με
υπολογισμούς προσθαφαιρέσεων μέτρων και εκατοστών (προφανώς τεχνιτών), ονόματα
και κυρίως τρίλιζες, που παίζαμε ως παιδιά. Θυμήθηκα, ότι και εμείς πολλές
φορές στους Χαιρετισμούς ή σε άλλες δημοφιλείς ακολουθίες, που μαζεύονταν
παιδιά στις Ενορίες, μέχρι να περάσει η ώρα για να φύγουμε, παίζαμε τρίλιζες
στους τοίχους της σκάλας του γυναικωνίτη, δηλαδή μακριά από τα βλέμματα
κάποιων, οι οποίοι θα μπορούσαν να μας μαλώσουν.
Μου
έκανε εντύπωση, πως μετά την ολοκλήρωση ενός έργου ευρύτατης ανακαίνισης που
έλαβε χώρα στον Άγ. Νικόλαο, διασώθηκαν από έναν «αδιάκριτο» ελαιοχρωματιστή
τέτοιες επί του τοίχου σημειώσεις, οι οποίες επειδή απάδουν του χώρου και της
καλαισθησίας καλύπτονται κάτω από στρώματα χρώματος και χάνονται…
Μεταξύ
αυτών των τριλιζών -όλοι γνωρίζουμε ότι η διάταξή τους είναι τρεις οριζόντιες
και τρεις κάθετες σειρές, όπου η κάθε μια χωράει επίσης τρία γράμματα- υπήρχε
και μια «τρίλιζα», την οποία πέρασε γρήγορα το μάτι μου, την προσπέρασε, αλλά
ταυτόχρονα συνειδητοποίησα, ότι δεν είχε τα συνήθη του παιχνιδιού ακροτελεύτια
κοινά σύμφωνα ή φωνήεντα και επέστρεψα να δω ξανά τι είχαν γράψει…
Ένας
αυτοσχέδιος λοιπόν, πίνακας διαιρεμένος σε πέντε οριζόντιες σειρές εκ των
οποίων η πρώτη έφερε τρεις κεφαλαίους χαρακτήρες, τέσσερεις η δεύτερη, πέντε η
τρίτη και οι δύο επόμενες σειρές τις χρονολογίες 1906 και 1945.
Μόλις
είδα τις χρονολογίες, όπως θα έκανε ο καθένας, θυμήθηκα ότι ο Άρης Βελουχιώτης,
για τον οποίο είχε μόλις κάνει μνεία ο π. Βασίλειος, πέθανε το 1945. Εάν λοιπόν
το 1906 συνέπιπτε με το έτος γεννήσεώς του, τότε θα βρισκόμουν ενώπιον ενός
κρυπτόλεξου…
Ο
Άρης Βελουχιώτης ή ο Αθανάσιος Κλάρας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα,
γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 και πέθανε στις 16 Ιουνίου 1945. Η χρονολογία
γεννήσεως δεν ταιριάζει απόλυτα, αλλά δεν είναι πρόβλημα, διότι προφανώς το
σημείωμα με τα γράμματα και τις χρονολογίες του κωδωνοστασίου του Αγ. Νικολάου
Πευκακίων, δεν τον έγραψε ο ίδιος ο Βελουχιώτης, διότι το «1945» της επιγραφής
μας δηλώνει ότι έχει ήδη πεθάνει. Δεν θα πρέπει να απαιτήσουμε ληξιαρχική
ακρίβεια στοιχείων από τον γράψαντα. Άλλωστε μέχρι πρότινος θυμόμαστε, ότι οι
άνθρωποι πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά προσέγγιση γνώριζαν τη χρονολογία
γεννήσεώς τους.
Το
πιθανότερο λοιπόν, σενάριο είναι ότι μετά το θάνατο του Βελουχιώτη, κάποιος με
τον οποίο είχαν εργαστεί μαζί στην ανέγερση αυτού του ναού, εις μνημόσυνόν του
ή και ως μια σιωπηλή κραυγή στα φρικτά χρόνια του Εμφυλίου, χάραξε με το μολύβι
του αυτό το μήνυμα… Έπρεπε λοιπόν να εξετάσουμε εάν μπορεί να αποκωδικοποιηθεί
και να συνδεθεί με το ιστορικό αυτό πρόσωπο…
Με
την παρότρυνση του αγαπητού αδελφού και εγκρατούς φιλολόγου π. Φιλουμένου
Ρούμπη, Προέδρου του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ι. Ν. Αγ. Δημητρίου Όπλων
και μετά από σχετική έρευνα θα μπορούσα να προτείνω ότι:
-οι
χαρακτήρες της πρώτης γραμμής, δηλαδή τα κεφαλαία:
Γ Α Σ
αντιστοιχούν
στα αρχικά τριών τόπων στους οποίους ο Βελουχιώτης φυλακίστηκε, δηλαδή τη Γυάρο, την Αίγινα και στου Συγγρού,
-οι
χαρακτήρες της δεύτερης γραμμής, δηλαδή τα κεφαλαία:
Ν Ο Κ Ρ
αντιστοιχούν,
τα δύο πρώτα στον Νίκο Ζαχαριάδη, τον οποίο ο Βελουχιώτης βοήθησε δύο
φορές στην Αθήνα να αποδράσει, ενώ ήταν κρατούμενος και αργότερα οι δυο τους
βρέθηκαν συγκρατούμενοι στις φυλακές της Κέρκυρας στην απομόνωση της «Ακτίνας
Θ’». Ο Βελουχιώτης μαζί με τον Ορφέα Οικονομίδη, θα οργανώσουν ένα παράνομο
τυπογραφείο, που θα το παραδώσουν στη λεγόμενη «Νέα Κεντρική Επιτροπή», η οποία
συγκροτήθηκε τον Ιούλιο του 1941 από εξόριστα μέλη του ΚΚΕ. Οι δύο τελευταίοι χαρακτήρες θα μπορούσαν να είναι η
σύντμηση της λέξης ΚέΡκυρα, καθώς ο Βελουχιώτης, όπως μόλις
αναφέρθηκε, τον Ιούνιο του 1939 ως κρατούμενος μεταφέρθηκε στην απομόνωση των
φυλακών της Κέρκυρας, από τις οποίες αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1939, αφού
προηγουμένως είχε υπογράψει τη δήλωση μετανοίας, δηλαδή την επίσημη βεβαίωση δημόσιας απόρριψης
του κομμουνισμού και του ΚΚΕ,
-οι
χαρακτήρες της τρίτης γραμμής, δηλαδή τα κεφαλαία:
Α Ν Π
Ω Ν
θα
ήταν λογικό οι δύο πρώτοι χαρακτήρες να υποδηλώνουν τη λέξη ΑΝτάρτικο,
με ενδεχόμενη αναφορά στα εσωτερικά σχίσματα του ΕΛΑΣ, ενώ οι τρεις τελευταίοι
χαρακτήρες θα πρέπει να αποδοθούν στους συνεργάτες του Βελουχιώτη με τα συνθηματικά
ονόματα Πελοπίδας
(Παντελής Λάσκας από το Λουτράκι), Ωρίων (Γιάννης Μιχαλόπουλος από την Χρυσοκελλαριά
Μεσσηνίας) και Νέστωρ (από την επίλεκτη ομάδα προσωπικής φρουράς
του Βελουχιώτη, τους λεγόμενους «μαυροσκούφηδες»).
Στον
πίνακα εφάπτεται ένα όνομα και μια ημερομηνία «ΠΑΠΑΔΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ 20/4/45»,
χωρίς όμως να φαίνεται ότι σχετίζεται με το κρυπτόλεξο, που εξετάζουμε ή την
ταυτότητα του γραφέα-αναθέτη.
Κλείνοντας…
Ογδόντα
ένα χρόνια αργότερα, άραγε μπορούμε να υποστηρίξουμε, ότι εντοπίσαμε ένα μήνυμα
από το παρελθόν, μια καλυμμένη πτυχή της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας, η
οποία ταξίδεψε σε μια αριστερής ιδεολογίας επισφαλή χρονοκάψουλα, αφού το υλικό
της ήταν από σχολικό μολύβι και η κρυψώνα της ένας ναός, ο οποίος συνδέθηκε με
βασιλείς και πρίγκιπες της νεότερης ιστορίας μας;
Αν αληθεύουν ή όχι τα όσα διαβάσατε, θα φανεί μόνο από την πειστική παρουσίαση αποδείξεων περί του αντιθέτου!...
Την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού είχαμε τη χαρά και την ευλογία να λειτουργήσει στην ενορία μας ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής π.Ιωήλ Κωνστάνταρος.
Ηχητικό βίντεο του Θείου Λόγου που κήρυξε ο π. Ιωήλ:
Η Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.). Οι τρεις θυγατέρες της Αγίας Σοφίας, πήραν τα ονόματα τους από το χωρίο της Καινής Διαθήκης: «νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.» ( Α' Κορινθίους. 13:13).
Η Αγία Σοφία, τίμια και θεοσεβής γυναίκα, γρήγορα χήρεψε και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη. Εκεί καταγγέλθηκαν ως φημισμένες χριστιανές. Τότε ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε ότι οι τέσσερις γυναίκες ήταν χριστιανές και διέταξε να τις συλλάβουν.
Αφού απομόνωσαν τη μητέρα, άρχισαν να ανακρίνουν τις κόρες. Πρώτη παρουσιάστηκε στο βασιλιά η δωδεκάχρονη Πίστη. Με δελεαστικούς λόγους ο Ανδριανός προσπάθησε να πείσει την Πίστη να αρνηθεί το Χριστό και θα της χορηγούσε τα πάντα, για να ζήσει ευτυχισμένη ζωή, αλλά αντιμετώπισε το άκαμπτο φρόνημα της νεαρής. Τα λόγια της Αγίας Γραφής αποτέλεσαν δυναμική απάντηση της Πίστης: «ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2: 20) δηλαδή «ζω εμπνεόμενη από την πίστη μου στον Χριστό, που με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία μου». Τότε, μετά από βασανιστήρια, την αποκεφάλισαν.
Το 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.
Επάνω στο Γολγοθά υπήρχε ειδωλολατρικός ναός της θεάς Αφροδίτης, τον οποίο γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές. Σε κάποιο σημείο, βρέθηκαν τρεις σταυροί. Η συγκίνηση υπήρξε μεγάλη, αλλά ποιος από τους τρεις ήταν του Κυρίου; Τότε ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς Ιερείς, αφού έκανε δέηση, άγγιξε στους σταυρούς το σώμα μιας ευσεβέστατης κυρίας που είχε πεθάνει. Όταν ήλθε η σειρά και άγγιξε τον τρίτο σταυρό, που ήταν πραγματικά του Κυρίου, η γυναίκα αμέσως αναστήθηκε.
Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ. Πλήθη πιστών άρχισαν να συρρέουν για να αγγίξουν το τίμιο ξύλο. Επειδή, όμως, συνέβησαν πολλά δυστυχήματα από το συνωστισμό, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ναό σε μέρος υψηλό, για να μπορέσουν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι.
Αυτή, λοιπόν, την ύψωση καθιέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να μπορέσουμε κι εμείς να υψώσουμε μέσα στις ψυχές μας το Σταυρό του Κυρίου μας, που αποτελείτο κατ' εξοχήν "όπλον κατά του διαβόλου".
Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή την ημέρα, αναφέρουν και την ύψωση του Τιμίου Σταυρού στην Κωνσταντινούπολη το 628 μ.Χ. από τον βασιλιά Ηράκλειο, πού είχε νικήσει και ξαναπήρε τον Τίμιο Σταυρό από τους Αβάρους, οι οποίοι τον είχαν αρπάξει από τους Αγίους Τόπους.
Το αηδόνι, τραγουδάει μέσα στο δάσος!
Μπορεί κανείς να μην το ακούει...
Μπορεί κανείς να μην το επαινεί...
Αλλά αυτό, συνεχίζει να βγάζει τον γλυκό του σκοπό...
Γιατί, αυτή είναι η φύση του!
Έτσι κι εσύ, να σκορπάς την αγάπη και την καλοσύνη σου...
Χωρίς να περιμένεις τίποτα!
Χωρίς να σε νοιάζει...
Αν σε κρίνουν ή αν σε καταλαβαίνουν!"
«Ἀποκάλυψον πρὸς Κύριον τὴν ὁδόν σου καὶ ἔλπισον ἐπ᾿ αὐτόν, καὶ αὐτὸς ποιήσει» (Ψαλμός λστ' στ. 5). Φανέρωσε στον Κύριο με εμπιστοσύνη το δρόμο και τις επιδιώξεις και τις ανάγκες της ζωής σου και έλπισε σ' Αυτόν και Αυτός θα κάνει εκείνα που ζητάς και χρειάζεσαι. Μ' αυτή την εμπιστοσύνη και ελπίδα, ο Ιωακείμ και η Άννα ικέτευαν προσευχόμενοι το Θεό να τους χαρίσει παιδί, να το έχουν γλυκεία παρηγοριά στα γεράματα της. Και την ελπίδα της ο Θεός έκανε πραγματικότητα. Της χάρισε την Παρθένο Μαριάμ, που ήταν ορισμένη να γεννήσει το Σωτήρα του κόσμου και να λάμψει σαν η πιο ευλογημένη μεταξύ των γυναικών. Ήταν εκείνη, από την οποία έμελλε να προέλθει Αυτός που θα συνέτριβε την κεφαλή του νοητού όφεως. Στην Παλαιά Διαθήκη δόθηκαν της προτυπώσεις της Υπεραγίας Θεοτόκου. Μία είναι και η βάτος στο Σινά, την οποία ενώ είχαν περιζώσει φλόγες φωτιάς, αυτή δεν καιγόταν. Ήταν απεικόνιση της Παρθένου, που θα γεννούσε το Σωτήρα Χριστό και συγχρόνως θα διατηρούσε την παρθενία της. Έτσι, η Άννα και ο Ιωακείμ, που ήταν από το γένος του Δαβίδ, με την κραταιά ελπίδα που είχαν στο Θεό απέκτησαν απ' Αυτόν το επιθυμητό δώρο, που θα συντροφεύει τον κόσμο μέχρι συντέλειας αιώνων.
Ἀπολυτίκιον
Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οικουμένῃ, ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν, καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον.
Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής
