Αποστολικό Ανάγνωσμα:
«ὡς λυπούμενοι ἀεί δέ χαίροντες, ὡς πτωχοί πολλούς δέ πλουτίζοντες, ὡς μηδέν ἔχοντες καί πάντα κατέχοντες.» Β’ Κορινθιους στ’ 10
Ερμηνεία:
Λόγῳ τῶν δοκιμασιῶν μας αὐτῶν μᾶς νομίζουν βυθισμένους εἰς λύπην, ἡμεῖς ὅμως πάντοτε χαίρομεν. Θεωρούμεθα ὡς πτωχοί, ἡμεῖς ὅμως κάμνομεν πολλούς πλουσίους μέ πνευματικούς και οὐρανίους θησαυρούς. Παρουσιαζόμεθα σάν νά μή ἔχωμεν τίποτε, καί ὅμως κατέχομεν ὅλα.
( Ἀπό τήν «ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΕΤΑ ΣΥΝΤΟΜΟΥ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ» τοῦ Π.Ν.Τρεμπέλα, ἔκδοση «Ο ΣΩΤΗΡ»)
Σχόλιο:
Θά συναντήσωμεν καί ἡμεῖς εἰς τήν πορείαν τοῦ βίου μας πολλά ἤ ὀλίγα περιστατικά, τά ὁποῖα δέν θά εἶναι εὐχάριστα. Καί δι’ ἐκείνους μέν οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται μακράν ἀπό τήν Σωτήρίαν, θά εἶναι πηγή πικρίας καί λύπης ἀφορήτου. Δι’ ἡμᾶς, ὅμως οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦμεν τόν Κύριον, δέν θά ἔχουν τήν δύναμιν νά ἐξαφανίσουν καί νά ἐξαλείψουν τήν χαράν τήν ὁποίαν ὁ Κύριος ἐχάρισεν ὡς προνόμιον καί ὡς θησαυρόν πολύτιμον εἰς τούς ὀπαδούς του. Καί εἰς τάς πικροτέρας θλίψεις πού θά συνάντήσωμεν, θά πρέπῃ νά εἴμεθα «ὡς λυπούμενοι», θά κλαύσωμεν δηλαδή καί ἡμεῖς καί θά χύσωμεν δάκρυα θερμά, ὅταν ὁ θάνατος μᾶς χωρίζῃ ἀπό προσφιλῆ μας πρόσωπα.
Μήπως ἄλλως τε καί ὁ Κύριός μας δέν ἐδάκρυσε διά τόν θάνατον τοῦ Λαζάρου καί δέν προσηυχήθη «μετά κραυγής ἰσχυρᾶς καί δακρύων» (Εβρ. ε’ 7) πρό τοῦ Σωτήρίου του Πάθους; Θά κλαύσωμεν λοιπόν καί ἡμεῖς καί δέν θά μείνωμεν ἀσυγκίνητοι καί ἀναίσθητοι εἰς τά θλιβερά γεγονότα. Οἱ λόγοι ὅμως τοῦ Κυρίου «ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἔξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον» (Ιωαν. ιζ" 33) καί τό παράδειγμα τῶν ἁγίων ἀποστόλων θά συντελοῦν εἰς τό νά μετριάζεται ἡ λύπη, ὥστε νά εἴμεθα «ὡς λυπούμενοι», ἡ δέ χαρά νά μή φεύγῃ ποτέ ἀπό τήν ψυχήν, ἔστω καί ἄν τό σῶμα πονῇ καί ὑποφέρῃ. Καί θά πραγματοποιῆται εἰς τούς Χριστιανούς ἐκεῖνο πού ἕνας εὐσεβής ποιητῆς γράφει: «Κι ἄν πόνος τό κορμί φλογίζῃ, μεσ’ στήν καρδιά τραγούδι ἀρχίζει».
Ολόκληρο το άρθρο: Αδελφότης Θεολόγων ο Σωτήρ