Οι μαρτυρίες πολλών παρευρισκόμενων είναι κοινές και σαφείς: Ευωδίαζαν τα λείψανα του Αγίου Νεκταρίου κατά την ανακομιδή τους, γεγονός, που εορτάζεται στις 3 Σεπτεμβρίου.
Ήταν φυσικό να συμβεί αυτό, αφού ο Άγιος Νεκτάριος, μέσα κυρίως από τις δοκιμασίες του, καλλιέργησε το ασκητικό ήθος και το γνήσιο φρόνημα.
Τα αχνάρια, που χάραξε στην ψυχή του η αρετή και η πίστη, διαμόρφωσαν την προοπτική της αιωνιότητάς του. Έτσι εξηγείται και η μοσχοβολιά των λειψάνων του.
Διέκρινε το θέλημα Του Θεού μέσα στις μπόρες, όταν καρδιά και νους πάλευαν εντός του. Χωρίς καμία αντίσταση, χωρίς την παραμικρή αργοπορία άφηνε τον εαυτό του στα χέρια του Θεού, στις υπαγορεύσεις του πνεύματός Του.
Γι' αυτό δεν ξεπάγιασε μέσα στον κρυερό βοριά των διώξεων. Δεν πνίγηκε στα κύματα των αδυναμιών.
Η σκέψη του, που δε στεκόταν στη δυστυχία, που του φόρτωσαν, αλλά επικεντρωνόταν στο μεγαλείο Του Θεού, τον έφερνε κοντά Του. Και ας εκτοξεύονταν γύρω του συκοφαντίες.
Ζούσε, ανέπνεε με το ευαγγελικό: «Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται». Άφηνε Το Θεό να διαβάζει τις ανησυχίες του.
Και την ψυχή του, την οποιαδήποτε ώρα, χωρίς αναφορές, χωρίς δικαιολογίες, την αποκάλυπτε γυμνή μπροστά στο Χριστό, που ήταν το απόλυτο, που μαγνήτιζε την ύπαρξή του.
Και ο ορθός τραχύς δρόμος, που διάβηκε ο άγιος Νεκτάριος, τον οδήγησε κατακόρυφα στον Κύριο.
Πατήρ Ηλίας Μάκος
Πηγή: Ρομφαία