«Τὴν σὴν δοξάζουσι Κοίμησιν, Ἐξουσίαι, Θρόνοι, Ἀρχαὶ, Κυριότητες, Δυνάμεις καὶ Χερουβίμ, καὶ τὰ φρικτὰ Σεραφίμ. Ἀγάλλονται γηγενεῖς ἐπὶ τῇ θείᾳ σου δόξῃ κοσμούμενοι. Προσπίπτουσι βασιλεῖς, σὺν Ἀρχαγγέλοις Ἀγγέλοις καὶ μέλπουσι· Κεχαριτωμένη χαῖρε, μετὰ σοῦ ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ, διὰ σοῦ τὸ μέγα ἔλεος».
Τη δική σου κοίμηση δοξάζουν όλα τα Αγγελικά Τάγματα: Εξουσίες, Θρόνοι, Αρχές, Κυριότητες, Δυνάμεις και Χερουβείμ και τα φρικτά Σεραφείμ. Αγάλλονται οι άνθρωποι στολισμένοι με τη θεϊκή σου δόξα. Πέφτουν και σε προσκυνούν βασιλείς μαζί με Αρχαγγέλους και Αγγέλους και σου ψάλλουν. Χαριτωμένη, χαίρε, είναι μαζί σου ο Κύριος, που προσφέρει στον κόσμο μέσα από σένα το άπειρο έλεος.
Αν «ο θάνατος των οσίων είναι τίμιος και η μνήμη δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια», πόσο μάλλον την μνήμη της αγίας των αγίων, δια της οποίας επέρχεται όλη η αγιότης στους αγίους, δηλαδή τη μνήμη της αειπάρθενης και Θεομήτορος, πρέπει να την επιτελούμε με τις μεγαλύτερες ευφημίες; Όπως άλλωστε το πράττομε σήμερα που εορτάζομε την επέτειο της αγίας κοιμήσεως ή μεταστάσεώς της, που αν και με αυτή είναι ολίγο κατωτέρα από τους αγγέλους εξεπέρασε σε ασύγκριτο βαθμό και τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και όλες τις επάνω από αυτούς υπερκόσμιες δυνάμεις δια της εγγύτητος προς τον Θεό των όλων και δια των από ανέκαθεν γραμμένων και πραγματοποιημένων σ’αυτήν θαυμασίων. Διότι γι’αυτήν συνέβησαν θείες προρρήσεις θεολήπτων προφητών. Θαυματουργίες που προεδείκνυαν ότι επρόκειτο να έλθει το μέγα θαύμα της οικουμένης, αυτή η αειπάρθενη Θεομήτωρ.
Γι’αυτό και ο θάνατός της είναι ζωηφόρος, μεταβιβάζοντας σε ουράνια και αθάνατη ζωή, και η μνήμη τούτου είναι χαρμόσυνη εορτή και παγκόσμια πανήγυρις, που όχι μόνο ανανεώνει την μνήμη των θαυμασίων της Θεομήτορος, αλλά και προσθέτει την κοινή και παράδοξη συνάθροιση των ιερών Αποστόλων από κάθε μέρος της γης για την πανίερη κηδεία της. Των Αποστόλων οι οποίοι προπέμπουν, ακολουθούν, συμπράττουν, αντιπράτουν, αποκρούουν, αμύνονται, οι οποίοι συνεργούν και με όλη τη δύναμη συμφωνούν προς εκείνους που δι’όλων των μέσων εγκωμιάζουν το ζωαρχικό και θεοδόχο εκείνο σώμα, το σωστικό φάρμακο του γένους μας, το σεμνολόγημα όλης της κτίσεως, οι οποίοι πολεμούν και αντικρούουν με κρυφό χέρι τους Ιουδαίους διότι επεμβαίνουν και ξεσηκώνονται με θεομάχο χέρι και γνώμη, ενώ ο ίδιος ο Κύριος Σαβαώθ και υιός αυτής της αειπάρθενης είναι αοράτως παρών και αποδίδει στην μητέρα την εξόδιο τιμή. Σε αυτού τα χέρια εναπέθεσε και το θεοφόρο πνεύμα, δια του οποίου έπειτα από λίγο μεταθέτει και το συζυγικό προς εκείνο σώμα σε χώρο αείζωο και ουράνιο.
« Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Λόγος Αγίου Γρηγορίου Παλαμά
Πατερικαί εκδόσεις