Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ
Μηνύματα αισιοδοξίας εκπέμπονται από τη φωτεινή μορφή του Αποστόλου Παύλου και ιδιαίτερα από τη θεοκίνητη γραφίδα του.
«Τη ελπίδι χαίροντες»
Εκτός από την ελπίδα στο Θεό, κάθε άλλη είναι μάταια θα τονίσει ο Μέγας Βασίλειος : «Εκείνος που ελπίζει σε άνθρωπο ή υπερηφανεύεται για κάτι άλλο από τα βιοτικά, π.χ. για εξουσία ή χρήματα ή κάτι από αυτά που από τους πολλούς θεωρούνται σπουδαία, δεν μπορεί να ειπεί : “Κύριε ο Θεός μου, σε Σένα στήριξα όλη την ελπίδα μου”… Όπως λοιπόν δεν αρμόζει να σεβόμαστε τίποτε άλλο εκτός από το Θεό, έτσι δεν πρέπει ούτε να ελπίζουμε σε κάποιον άλλον παρά μόνον στο Θεό, που είναι Κύριος των πάντων»10 . Αυτή η ελπίδα είναι ισχυρότατο όπλο. Είναι αθάνατη και αμετάβλητη. Είναι ακίνητη, είναι η πάντα νικώσα, η πάντα δυναμένη και η πάντα κερδισμένη.
Αυτή η ελπίδα μας προφυλάσσει με ασφάλεια από κάθε φόβο : «Επί τω Θεώ ήλπισα, ου φοβηθήσομαι τι ποιήσει μοι άνθρωπος»11 και «επί τω Κυρίω ελπίζων ου μη ασθενήσω»12 .
Ολόκληρο το άρθρο: Ι.Μ.ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
«Τη θλίψει υπομένοντες»
Το κλειδί στην αντιμετώπιση των θλίψεων είναι η πίστη στον Τριαδικό Θεό και η βεβαιότητα της αγάπης Του. Μας το υπενθυμίζει ο Απόστολος Παύλος βεβαιώνοντας πως «τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν»14.
Είναι η ελπίδα στις υποσχέσεις του Θεού: «Ου μη σε ανώ ουδ΄ ου μη σε εγκαταλίπω»15,
«Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων και εκ πασών αυτών ρύσεται αυτούς ο Κύριος»16,
«Υμών δε και αι τρίχες της κεφαλής πάσαι ηριθμημέναι εισί. Μη ουν φοβηθήτε»17,
«Πιστός ο Θεός, ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε»18,
«Ιδού εγώ μεθ΄ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος»19.
Φάρμακο, επίσης, είναι η προσευχή. Μας το βεβαιώνει ο Προφήτης Δαβίδ : «Και εν τω θλίβεσθαί με επεκαλεσάμην τον Κύριον και προς τον Θεόν μου εκέκραξα. Ήκουσεν εκ ναού αγίου αυτού φωνής μου»20. Ο Απόστολος Παύλος είναι κατηγορηματικός: τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο για κείνον που προσκαρτερεί τη προσευχή21
Ολόκληρο το άρθρο: Ι.Μ.ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
«Τη προσευχή προσκαρτερούντες»
Τι σημαίνει προσκαρτερούντες; Προσκαρτερούντες σημαίνει να προσεύχεσαι θερμά και να μην αποκάμεις στην προσευχή, γιατί όταν κρούεις τη θύρα του ελέους, θα πρέπει να το κάνεις με υπομονή και επιμονή. Αυτό μας συνιστά ο Χριστός : «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε»24. Σαν παράδειγμα επίμονης προσευχής, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος παρουσιάζει την μητέρα του Νόννα, η οποία πέθανε ενώ προσευχόταν. «Εδώ κάποτε καθώς προσευχόταν είπε ο Θεός από ψηλά στην Νόννα, ‘έλα’. Κι αυτή ελευθερώθηκε χαρούμενα από το σώμα»25.
Η προσευχή ήταν το ισόβιο και καθημερινό διακόνημα του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Προσευχή όχι για τον εαυτό του, αλλά για όλο τον κόσμο, για τον κάθε άνθρωπο : «Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα. Μνήσθητι Κύριε τα παιδιά που προέρχονται από προβληματικές οικογένειες. Μνήσθητι Κύριε όλους τους φυλακισμένους, τους αναρχικούς τους ναρκωμανείς, τους φονείς, τους κακοποιούς, τους κλέφτες, φώτισον και βοήθησον αυτούς να διορθωθούν. Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που είναι σε καιρό πολέμου. Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που ζήτησαν τις προσευχές μας»26.
Ολόκληρο το άρθρο: Ι.Μ.ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ