Την Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026 έκλεισε ένας χρόνος από της κοιμήσεως του εφημερίου του Ναού μας π. Ηλία Φρατσέα. Την Κυριακή 5 Ιουλίου 2026 τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνό του στον Ναό μας με την παρουσία πολλών πιστών. Της Θ. Λειτουργίας και του μνημοσύνου προέστη ο γαμπρός του π. Ηλία, π. Χρήστος, κληρικός της Ι.Μ.Ύδρας, συλλειτουργούντος και του πνευματικού του τέκνου, του εκ Ρουμανίας π. Ευγενίου.
Στο τέλος του μνημοσύνου ο π.Πασχάλης μίλησε για τον π.Ηλία, περιγράφοντας μεταξύ άλλων, το ιερατικό του ήθος, το θυσιαστικό του φρόνημα, την αγάπη του για την οικογένειά του και την μεγάλη προσφορά του στους εκατοντάδες ομοεθνείς του αλλά και στους ενορίτες του Αγ.Νικολάου μέσω της διακονίας του. Επίσης, ο π. Πασχάλης αποκάλυψε ότι προ πολλών ετών είχε γίνει πρόταση στον π. Ηλία από την Ι.Αρχιεπισκοπή να γίνει προϊστάμενος σε άλλον Ναό, αλλά αυτός αρνήθηκε και προτίμησε να παραμείνει απλός εφημέριος στον Άγ. Νικόλαο.
Σε άλλο σημείο ο π. Πασχάλης ανέφερε χαρακτηριστικά ότι, όταν ανέλαβε προϊστάμενος, μετά την αιφνίδια κοίμηση του π. Βασιλείου, προσέβλεπε στη στήριξη και την βοήθεια του π. Ηλία, άλλωστε ήταν ο μόνος που είχε απομείνει από τους παλαιούς εφημερίους. Όμως άλλο ήταν το θέλημα του Θεού. Μετά από πολύμηνη δοκιμασία της υγείας του τον κάλεσε κοντά Του ο Κύριος να ιερουργεί στο υπερουράνιο θυσιαστήριο.
Τέλος ο π. Πασχάλης αναφέρθηκε στην καλή συνεργασία και αδελφική αγάπη που είχανε πάντα οι ιερείς μεταξύ τους. Μπορεί να είχανε διαφορετικούς χαρακτήρες, μπορεί να ήτανε έντονες προσωπικότητες, μπορεί να υπήρχανε διαφωνίες και διαφορετικές προσεγγίσεις σε διάφορα θέματα, αλλά στο τέλος κυριαρχούσε η σύμπνοια, η κατανόηση και η συνεννόηση. Το κυριότερο δε ήταν ότι τίποτε από τα εσωτερικά της ενορίας δεν έβγαινε προς τους έξω, όλα τακτοποιούνταν οικογενειακά με πνεύμα κατανόησης και καταλλαγής. Ο π. Ηλίας είχε εγκολπωθεί πλήρως αυτό το πνεύμα και με αυτό το ήθος πορεύτηκε στην Ιερατική του ζωή.
Ως ενορία οφείλουμε ευγνωμοσύνη και στον π. Ηλία αλλά και σε όλους τους παλαιούς πατέρες του Ναού μας για όσα πολύτιμα μας δίδαξαν και μας προσέφεραν, κυρίως δε για το Ιερατικό ήθος που μας άφησαν ως Ιερή Παρακαταθήκη.